LaLa Language
Toggle menu
Resources
Flashcards
Vocabulary
Games
How to Win Friends and Influence People - chaper 3 - 1
by Dale Carnegie
•
intermediate
🇹🇭
Thai
"วิธีเดียวที่มีประสิทธิภาพในการจูงใจผู้อื่นคือการพูดในสิ่งที่เขาต้องการและแสดงให้เขาเห็นว่าจะได้รับสิ่งนั้นมาได้อย่างไร"
Content
Words
700
Games
Loading resource...
Listen to Content
Listen
View
1
3
3
2
“He
Who
Can
Do
This
Has
the
Whole
World
with
“ผู้ใดที่สามารถทำเช่นนี้ได้ ย่อมมีคนทั้งโลกอยู่เคียงข้าง
3
Him.
เขา
4
He
Who
Cannot
Walks
a
Lonely
Way”
ส่วนผู้ที่ทำไม่ได้ ย่อมต้องเดินไปบนเส้นทางที่อ้างว้างเพียงลำพัง”
5
I
often
went
fishing
up
in
Maine
during
the
summer.
ในช่วงฤดูร้อน ผมมักจะไปตกปลาที่รัฐเมนอยู่บ่อยครั้ง
6
Personally
I
am
very
fond
of
strawberries
and
cream,
but
I
have
found
that
for
some
strange
reason,
fish
prefer
worms.
โดยส่วนตัวแล้วผมชอบสตรอว์เบอร์รีกับครีมมาก แต่ผมพบว่าด้วยเหตุผลประหลาดบางอย่าง ปลาชอบกินไส้เดือนมากกว่า
7
So
when
I
went
fishing,
I
didn’t
think
about
what
I
wanted.
ดังนั้นเวลาผมไปตกปลา ผมจึงไม่ได้นึกถึงสิ่งที่ผมต้องการ
8
I
thought
about
what
they
wanted.
ผมนึกถึงสิ่งที่พวกมันต้องการ
9
I
didn’t
bait
the
hook
with
strawberries
and
cream.
ผมไม่ได้ใช้สตรอว์เบอร์รีกับครีมเป็นเหยื่อล่อ
10
Rather,
I
dangled
a
worm
or
a
grasshopper
in
front
of
the
fish
and
said:
“Wouldn’t
you
like
to
have
that?”
แต่ผมกลับหย่อนไส้เดือนหรือตั๊กแตนลงไปตรงหน้าปลาแล้วพูดว่า "เจ้าอยากกินนี่ไหมล่ะ"
11
Why
not
use
the
same
common
sense
when
fishing
for
people?
ทำไมเราไม่ใช้สามัญสำนึกแบบเดียวกันนี้เวลาที่เราต้องการจูงใจคนล่ะ?
12
That
is
what
Lloyd
George,
Great
Britain’s
Prime
Minister
during
World
War
I,
did.
นั่นคือสิ่งที่ ลอยด์ จอร์จ นายกรัฐมนตรีของบริเตนใหญ่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ได้ทำ
13
When
someone
asked
him
how
he
managed
to
stay
in
power
after
the
other
wartime
leaders—Wilson,
Orlando
and
Clemenceau—had
been
forgotten,
he
replied
that
if
his
staying
on
top
might
be
attributed
to
any
one
thing,
it
would
be
to
his
having
learned
that
it
was
necessary
to
bait
the
hook
to
suit
the
fish.
เมื่อมีคนถามเขาว่าเขาจัดการอย่างไรให้ยังคงอยู่ในอำนาจได้ หลังจากที่ผู้นำในช่วงสงครามคนอื่นๆ อย่าง วิลสัน, ออร์แลนโด และ เคลมองโซ ถูกลืมเลือนไปแล้ว เขาตอบว่าหากการที่เขายังคงอยู่บนจุดสูงสุดนั้นมาจากสาเหตุใดสาเหตุหนึ่งเพียงอย่างเดียว มันก็คือการที่เขาได้เรียนรู้ว่าจำเป็นต้องเกี่ยวเหยื่อให้เหมาะกับปลา
14
Why
talk
about
what
we
want?
ทำไมเราต้องพูดถึงแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการด้วยล่ะ?
15
That
is
childish.
Absured.
นั่นมันเป็นเรื่องไร้เดียงสา และน่าหัวเราะสิ้นดี
16
Of
course,
you
are
interested
in
what
you
want.
แน่นอนว่าคุณย่อมสนใจในสิ่งที่คุณต้องการ
17
You
are
eternally
interested
in
it.
คุณสนใจในสิ่งนั้นอยู่ตลอดเวลา
18
But
no
one
else
is.
แต่ไม่มีใครคนอื่นสนใจด้วยหรอก
19
The
rest
of
us
are
just
like
you:
we
are
interested
in
what
we
want.
พวกเราที่เหลือก็เหมือนกับคุณนั่นแหละ คือเราสนใจในสิ่งที่เราต้องการ
20
So
the
only
way
on
earth
to
influence
other
people
is
to
talk
about
what
they
want
and
show
them
how
to
get
it.
ดังนั้น วิธีเดียวในโลกที่จะจูงใจผู้อื่นได้ คือการพูดถึงสิ่งที่พวกเขาต้องการ และแสดงให้เห็นว่าพวกเขาจะได้รับมันมาได้อย่างไร
21
Remember
that
tomorrow
when
you
are
trying
to
get
somebody
to
do
something.
จงจำเรื่องนี้ไว้ในวันพรุ่งนี้ เมื่อคุณพยายามจะให้ใครบางคนทำอะไรบางอย่าง
22
If,
for
example,
you
don’t
want
your
children
to
smoke,
don’t
preach
at
them,
and
don’t
talk
about
what
you
want;
but
show
them
that
cigarettes
may
keep
them
from
making
the
basketball
team
or
winning
the
hundred-yard
dash.
ตัวอย่างเช่น หากคุณไม่ต้องการให้ลูกๆ สูบบุหรี่ อย่าไปเทศนาใส่พวกเขา และอย่าพูดถึงสิ่งที่คุณต้องการ แต่จงแสดงให้พวกเขาเห็นว่าบุหรี่อาจทำให้พวกเขาไม่ได้เข้าทีมบาสเกตบอล หรือไม่ชนะการวิ่งแข่งระยะหนึ่งร้อยหลา
23
This
is
a
good
thing
to
remember
regardless
of
whether
you
are
dealing
with
children
or
calves
or
chimpanzees.
นี่เป็นสิ่งที่ดีที่ควรจดจำไว้ ไม่ว่าคุณจะกำลังรับมือกับเด็กๆ ลูกวัว หรือลิงชิมแปนซีก็ตาม
24
For
example:
one
day
Ralph
Waldo
Emerson
and
his
son
tried
to
get
a
calf
into
the
barn.
ตัวอย่างเช่น วันหนึ่ง ราล์ฟ วัลโด เอเมอร์สัน และลูกชายของเขาพยายามจะต้อนลูกวัวตัวหนึ่งเข้าโรงนา
25
But
they
made
the
common
mistake
of
thinking
only
of
what
they
wanted:
Emerson
pushed
and
his
son
pulled.
แต่พวกเขาทำความผิดพลาดที่พบได้บ่อยคือการคิดถึงแต่สิ่งที่ตนเองต้องการ โดยเอเมอร์สันเป็นฝ่ายผลักและลูกชายของเขาเป็นฝ่ายดึง
26
But
the
calf
was
doing
just
what
they
were
doing;
he
was
thinking
only
of
what
he
wanted;
so
he
stiffened
his
legs
and
stubbornly
refused
to
leave
the
pasture.
แต่ลูกวัวก็ทำในสิ่งที่พวกเขาทำเช่นกัน มันคิดถึงแต่สิ่งที่มันต้องการ ดังนั้นมันจึงเกร็งขาและดื้อรั้นไม่ยอมออกจากทุ่งหญ้า
27
The
Irish
housemaid
saw
their
predicament.
สาวใช้ชาวไอริชเห็นสถานการณ์ที่ยากลำบากของพวกเขา
28
She
couldn’t
write
essays
and
books;
but,
on
this
occasion
at
least,
she
had
more
horse
sense,
or
calf
sense,
than
Emerson
had.
เธอเขียนเรียงความหรือหนังสือไม่เป็น แต่ในโอกาสนี้อย่างน้อย เธอก็มีไหวพริบหรือความเข้าใจในตัววัวมากกว่าที่เอเมอร์สันมี
29
She
thought
of
what
the
calf
wanted;
so
she
put
her
maternal
finger
in
the
calf’s
mouth
and
let
the
calf
suck
her
finger
as
she
gently
led
him
into
the
barn.
เธอคิดถึงสิ่งที่ลูกวัวต้องการ เธอจึงเอานิ้วที่เปี่ยมด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ใส่เข้าไปในปากของลูกวัว และปล่อยให้มันดูดนิ้วของเธอในขณะที่เธอค่อยๆ จูงมันเข้าไปในโรงนา
30
Every
act
you
have
ever
performed
since
the
day
you
were
born
was
performed
because
you
wanted
something.
ทุกการกระทำที่คุณเคยทำมาตั้งแต่วันที่คุณเกิด ล้วนทำไปเพราะคุณต้องการบางสิ่งบางอย่าง
31
How
about
the
time
you
gave
a
large
contribution
to
the
Red
Cross?
แล้วตอนที่คุณบริจาคเงินจำนวนมากให้กับสภากาชาดล่ะ?
32
Yes,
that
is
no
exception
to
the
rule.
ใช่ นั่นก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นของกฎนี้
33
You
gave
the
Red
Cross
the
donation
because
you
wanted
to
lend
a
helping
hand;
you
wanted
to
do
a
beautiful,
unselfish,
divine
act.
“Inasmuch
as
ye
have
done
it
unto
one
of
the
least
of
these
my
brethren,
ye
have
done
it
unto
me.”
If
you
hadn’t
wanted
that
feeling
more
than
you
wanted
your
money,
you
would
not
have
made
the
contribution.
คุณบริจาคเงินให้สภากาชาดเพราะคุณต้องการยื่นมือเข้าช่วยเหลือ คุณต้องการทำความดีที่งดงาม ไม่เห็นแก่ตัว และสูงส่ง "ซึ่งท่านได้กระทำแก่คนใดคนหนึ่งในพี่น้องของเรานี้ ถึงแม้จะต่ำต้อยเพียงใด ก็เหมือนได้กระทำแก่เราด้วย" หากคุณไม่ต้องการความรู้สึกนั้นมากกว่าเงินของคุณ คุณก็คงจะไม่บริจาคเงินนั้น
34
Of
course,
you
might
have
made
the
contribution
because
you
were
ashamed
to
refuse
or
because
a
customer
asked
you
to
do
it.
แน่นอนว่าคุณอาจจะบริจาคเพราะคุณละอายใจที่จะปฏิเสธ หรือเพราะลูกค้าขอให้คุณทำ
35
But
one
thing
is
certain.
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ
36
You
made
the
contribution
because
you
wanted
something.
คุณบริจาคเพราะคุณต้องการบางสิ่งบางอย่าง
37
Harry
A.
Overstreet
in
his
illuminating
book
Influencing
Human
Behavior
said:
“Action
springs
out
of
what
we
fundamentally
desire
.
แฮร์รี เอ. โอเวอร์สตรีท ในหนังสือที่ให้ความกระจ่างของเขาเรื่อง Influencing Human Behavior กล่าวว่า: “การกระทำเกิดจากสิ่งที่เราปรารถนาอย่างแท้จริง
38
.
.
and
the
best
piece
of
advice
which
can
be
given
to
would-be
persuaders,
whether
in
business,
in
the
home,
in
the
school,
in
politics,
is:
First,
arouse
in
the
other
person
an
eager
want.
. . และคำแนะนำที่ดีที่สุดที่สามารถให้กับผู้ที่ต้องการจะโน้มน้าว ไม่ว่าจะในธุรกิจ ในบ้าน ในโรงเรียน ในการเมือง คือ: อย่างแรก ปลุกเร้าความต้องการที่กระตือรือร้นในตัวบุคคลอื่น
39
He
who
can
do
this
has
the
whole
world
with
him.
ผู้ที่สามารถทำสิ่งนี้ได้ จะมีโลกทั้งใบอยู่กับเขา
40
He
who
cannot
walks
a
lonely
way.”
ผู้ที่ไม่สามารถทำได้ จะเดินไปตามทางที่โดดเดี่ยว”
41
Andrew
Carnegie,
the
poverty-stricken
Scotch
lad
who
started
to
work
at
two
cents
an
hour
and
finally
gave
away
$365
million,
learned
early
in
life
that
the
only
way
to
influence
people
is
to
talk
in
terms
of
what
the
other
person
wants.
แอนดรูว์ คาร์เนกี เด็กหนุ่มชาวสก็อตผู้ยากจนที่เริ่มทำงานด้วยค่าแรงสองเซนต์ต่อชั่วโมง และสุดท้ายได้บริจาคเงินไป 365 ล้านดอลลาร์ ได้เรียนรู้ตั้งแต่เนิ่นๆ ว่าวิธีเดียวที่จะมีอิทธิพลต่อผู้คนได้คือการพูดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ
42
He
attended
school
only
four
years;
yet
he
learned
how
to
handle
people.
เขาเข้าเรียนเพียงสี่ปี แต่เขาก็เรียนรู้วิธีปฏิบัติต่อผู้คน
43
To
illustrate:
His
sister-in-law
was
worried
sick
over
her
two
boys.
เพื่อเป็นการยกตัวอย่าง: พี่สะใภ้ของเขากังวลใจมากเกี่ยวกับลูกชายสองคนของเธอ
44
They
were
at
Yale,
and
they
were
so
busy
with
their
own
affairs
that
they
neglected
to
write
home
and
paid
no
attention
whatever
to
their
mother’s
frantic
letters.
พวกเขาอยู่ที่เยล และพวกเขายุ่งกับเรื่องของตัวเองมากจนละเลยที่จะเขียนจดหมายกลับบ้านและไม่สนใจจดหมายที่แม่เขียนอย่างร้อนรนเลย
45
Then
Carnegie
offered
to
wager
a
hundred
dollars
that
he
could
get
an
answer
by
return
mail,
without
even
asking
for
it.
จากนั้นคาร์เนกีก็เสนอที่จะพนันหนึ่งร้อยดอลลาร์ว่าเขาสามารถได้รับการตอบกลับทางไปรษณีย์ได้ โดยไม่ต้องขอให้ตอบด้วยซ้ำ
46
Someone
called
his
bet;
so
he
wrote
his
nephews
a
chatty
letter,
mentioning
casually
in
a
postscript
that
he
was
sending
each
one
a
five-dollar
bill.
มีคนรับคำท้าของเขา เขาจึงเขียนจดหมายคุยเล่นไปหาหลานชาย โดยพูดถึงในปัจฉิมลิขิตอย่างไม่เป็นทางการว่าเขากำลังส่งธนบัตรใบละห้าดอลลาร์ไปให้คนละใบ
47
He
neglected,
however,
to
enclose
the
money.
อย่างไรก็ตาม เขากลับลืมแนบเงินไปด้วย
48
Back
came
replies
by
return
mail
thanking
“Dear
Uncle
Andrew”
for
his
kind
note
and—you
can
finish
the
sentence
yourself.
จดหมายตอบกลับถูกส่งมาทันทีเพื่อขอบคุณ "คุณลุงแอนดรูว์ที่รัก" สำหรับจดหมายที่แสนดี และ—คุณคงจะต่อประโยคนี้ให้จบได้ด้วยตัวเอง
49
Another
example
of
persuading
comes
from
Stan
Novak
of
Cleveland,
Ohio,
a
participant
in
our
course.
อีกตัวอย่างหนึ่งของการโน้มน้าวใจมาจาก สแตน โนแวค จากเมืองคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ ซึ่งเป็นผู้เข้าร่วมหลักสูตรของเรา
50
Stan
came
home
from
work
one
evening
to
find
his
youngest
son,
Tim,
kicking
and
screaming
on
the
living
room
floor.
เย็นวันหนึ่งสแตนกลับจากทำงานและพบว่า ทิม ลูกชายคนเล็กของเขากำลังดิ้นรนและร้องกรี๊ดอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น
51
He
was
to
start
kindergarten
the
next
day
and
was
protesting
that
he
would
not
go.
เขาจะต้องเริ่มเข้าโรงเรียนอนุบาลในวันรุ่งขึ้น และกำลังประท้วงว่าจะไม่ไป
52
Stan’s
normal
reaction
would
have
been
to
banish
the
child
to
his
room
and
tell
him
he’d
just
better
make
up
his
mind
to
go.
ปฏิกิริยาปกติของสแตนคงจะเป็นการไล่เด็กคนนี้ไปที่ห้องของเขา และบอกเขาว่าเขาควรจะตัดสินใจไปเสียดีกว่า
53
He
had
no
choice.
เขาไม่มีทางเลือก
54
But
tonight,
recognizing
that
this
would
not
really
help
Tim
start
kindergarten
in
the
best
frame
of
mind,
Stan
sat
down
and
thought,
แต่คืนนี้ เมื่อตระหนักว่าสิ่งนี้จะไม่ช่วยให้ทิมเริ่มเข้าโรงเรียนอนุบาลด้วยสภาพจิตใจที่ดีที่สุด สแตนจึงนั่งลงและคิดว่า
55
“If
I
were
Tim,
why
would
I
be
excited
about
going
to
kindergarten?”
"ถ้าฉันเป็นทิม ทำไมฉันถึงจะรู้สึกตื่นเต้นที่จะไปโรงเรียนอนุบาลล่ะ?"
56
He
and
his
wife
made
a
list
of
all
the
fun
things
Tim
would
do
such
as
finger
painting,
singing
songs,
making
new
friends.
เขาและภรรยาช่วยกันจดรายการสิ่งที่น่าสนุกที่ทิมจะได้ทำ เช่น การวาดภาพด้วยนิ้วมือ การร้องเพลง และการหาเพื่อนใหม่
57
Then
they
put
them
into
action.
“We
all
started
finger-painting
on
the
kitchen
table
—my
wife,
Lil,
my
other
son
Bob,
and
myself,
all
having
fun.
จากนั้นพวกเขาก็เริ่มลงมือทำ "เราทุกคนเริ่มวาดภาพด้วยนิ้วมือบนโต๊ะในห้องครัว ทั้งภรรยาของผม ลิล ลูกชายอีกคน บ็อบ และตัวผมเอง ทุกคนต่างก็สนุกสนานกันมาก"
58
Soon
Tim
was
peeping
around
the
corner.
ไม่นานนักทิมก็แอบมองมาจากมุมห้อง
59
Next
he
was
begging
to
participate.
‘Oh,
no!
ต่อมาเขาก็เริ่มอ้อนวอนขอมีส่วนร่วมด้วย "โอ้ ไม่ได้นะ!"
60
You
have
to
go
to
kindergarten
first
to
learn
how
to
finger-paint.’
With
all
the
enthusiasm
I
could
muster
I
went
through
the
list
talking
in
terms
he
could
understand—telling
him
all
the
fun
he
would
have
in
kindergarten.
"ลูกต้องไปโรงเรียนอนุบาลก่อนเพื่อเรียนรู้วิธีวาดภาพด้วยนิ้วมือ" ผมรวบรวมความกระตือรือร้นทั้งหมดที่มี แล้วไล่เรียงรายการเหล่านั้นโดยใช้คำพูดที่เขาเข้าใจได้ บอกเขาถึงความสนุกสนานทั้งหมดที่เขาจะได้รับในโรงเรียนอนุบาล
61
The
next
morning,
I
thought
I
was
the
first
one
up.
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมคิดว่าผมเป็นคนแรกที่ตื่น
62
I
went
downstairs
and
found
Tim
sitting
sound
asleep
in
the
living
room
chair.
‘What
are
you
doing
here?’
I
asked.
‘I’m
waiting
to
go
to
kindergarten.
ผมลงไปข้างล่างและพบทิมนั่งหลับสนิทอยู่บนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น "ลูกมาทำอะไรที่นี่?" ผมถาม "ผมรอไปโรงเรียนอนุบาลครับ"
63
I
don’t
want
to
be
late.’
The
enthusiasm
of
our
entire
family
had
aroused
in
Tim
an
eager
want
that
no
amount
of
discussion
or
threat
could
have
possibly
accomplished.”
Tomorrow
you
may
want
to
persuade
somebody
to
do
something.
"ผมไม่อยากไปสาย" ความกระตือรือร้นของทุกคนในครอบครัวได้ปลุกความปรารถนาอย่างแรงกล้าในตัวทิม ซึ่งไม่มีการพูดคุยหรือการข่มขู่ใดๆ จะทำสำเร็จได้เลย พรุ่งนี้คุณอาจต้องการโน้มน้าวใจใครบางคนให้ทำบางสิ่งบางอย่าง
64
Before
you
speak,
pause
and
ask
yourself:
“How
can
I
make
this
person
want
to
do
it?”
ก่อนที่คุณจะพูด ให้หยุดและถามตัวเองว่า "ฉันจะทำให้คนคนนี้อยากทำสิ่งนั้นได้อย่างไร?"
65
That
question
will
stop
us
from
rushing
into
a
situation
heedlessly,
with
futile
chatter
about
our
desires.
คำถามนั้นจะหยุดเราจากการรีบร้อนเข้าไปในสถานการณ์อย่างไม่ยั้งคิด ด้วยการพูดพล่ามที่ไร้ประโยชน์เกี่ยวกับความต้องการของเราเอง
66
At
one
time
I
rented
the
grand
ballroom
of
a
certain
New
York
hotel
for
twenty
nights
in
each
season
in
order
to
hold
a
series
of
lectures.
ครั้งหนึ่งผมเคยเช่าห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมแห่งหนึ่งในนิวยอร์กเป็นเวลา 20 คืนในแต่ละฤดูกาลเพื่อจัดชุดการบรรยาย
67
At
the
beginning
of
one
season,
I
was
suddenly
informed
that
I
should
have
to
pay
almost
three
times
as
much
rent
as
formerly.
เมื่อเริ่มต้นฤดูกาลหนึ่ง ผมได้รับแจ้งกะทันหันว่าผมต้องจ่ายค่าเช่าเพิ่มขึ้นเกือบสามเท่าจากเดิม
68
This
news
reached
me
after
the
tickets
had
been
printed
and
distributed
and
all
announcements
had
been
made.
ข่าวนี้มาถึงผมหลังจากที่บัตรถูกพิมพ์และแจกจ่ายไปแล้ว และมีการประกาศโฆษณาทั้งหมดไปเรียบร้อยแล้ว
69
Naturally,
I
didn’t
want
to
pay
the
increase,
but
what
was
the
use
of
talking
to
the
hotel
about
what
I
wanted?
แน่นอนว่าผมไม่อยากจ่ายค่าเช่าที่เพิ่มขึ้น แต่จะมีประโยชน์อะไรที่จะไปคุยกับทางโรงแรมเกี่ยวกับสิ่งที่ผมต้องการ
70
They
were
interested
only
in
what
they
wanted.
พวกเขาสนใจแต่เพียงสิ่งที่พวกเขาต้องการเท่านั้น
71
So
a
couple
of
days
later
I
went
to
see
the
manager.
ดังนั้น อีกสองสามวันต่อมา ผมจึงไปพบผู้จัดการ
72
“I
was
a
bit
shocked
when
I
got
your
letter,”
I
said,
“but
I
don’t
blame
you
at
all.
"ผมตกใจนิดหน่อยตอนที่ได้รับจดหมายของคุณ" ผมกล่าว "แต่ผมไม่ได้ตำหนิคุณเลยแม้แต่น้อย"
73
If
I
had
been
in
your
position,
I
should
probably
have
written
a
similar
letter
myself.
ถ้าผมอยู่ในตำแหน่งของคุณ ผมก็คงจะเขียนจดหมายแบบเดียวกันนี้เหมือนกัน
74
Your
duty
as
the
manager
of
the
hotel
is
to
make
all
the
profit
possible.
หน้าที่ของคุณในฐานะผู้จัดการโรงแรมคือการทำกำไรให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
75
If
you
don’t
do
that,
you
will
be
fired
and
you
ought
to
be
fired.
ถ้าคุณไม่ทำอย่างนั้น คุณก็จะถูกไล่ออก และคุณก็สมควรจะถูกไล่ออกด้วย
76
Now,
let’s
take
a
piece
of
paper
and
write
down
the
advantages
and
the
disadvantages
that
will
accrue
to
you,
if
you
insist
on
this
increase
in
rent.”
Then
I
took
a
letterhead
and
ran
a
line
through
the
center
and
headed
one
column
“Advantages”
and
the
other
column
“Disadvantages.”
"ทีนี้ เรามาหยิบกระดาษสักแผ่นแล้วเขียนข้อดีและข้อเสียที่จะเกิดขึ้นกับคุณ หากคุณยังยืนกรานที่จะขึ้นค่าเช่านี้" จากนั้นผมก็หยิบกระดาษหัวจดหมายมาขีดเส้นแบ่งตรงกลาง แล้วเขียนหัวข้อคอลัมน์หนึ่งว่า "ข้อดี" และอีกคอลัมน์หนึ่งว่า "ข้อเสีย"
77
I
wrote
down
under
the
head
“Advantages”
these
words:
“Ballroom
free.”
Then
I
went
on
to
say:
“You
will
have
the
advantage
of
having
the
ballroom
free
to
rent
for
dances
and
conventions.
ผมเขียนลงในหัวข้อ "ข้อดี" ด้วยคำเหล่านี้: "ห้องบอลรูมว่าง" แล้วผมก็พูดต่อไปว่า: "คุณจะได้เปรียบจากการที่มีห้องบอลรูมว่างให้เช่าสำหรับงานเต้นรำและการประชุมต่าง ๆ"
78
That
is
a
big
advantage,
for
affairs
like
that
will
pay
you
much
more
than
you
can
get
for
a
series
of
lectures.
นั่นเป็นข้อดีอย่างมาก เพราะงานประเภทนั้นจะทำเงินให้คุณได้มากกว่าที่คุณจะได้จากการจัดบรรยายเป็นชุด ๆ เสียอีก
79
If
I
tie
your
ballroom
up
for
twenty
nights
during
the
course
of
the
season,
it
is
sure
to
mean
a
loss
of
some
very
profitable
business
to
you.
หากผมจองห้องบอลรูมของคุณไว้ถึงยี่สิบคืนในช่วงฤดูกาลนี้ นั่นย่อมหมายถึงการสูญเสียธุรกิจที่ทำกำไรได้งามไปสำหรับคุณ
80
“Now,
let’s
consider
the
disadvantages.
"ทีนี้ เรามาพิจารณาข้อเสียกันบ้าง"
81
First,
instead
of
increasing
your
income
from
me,
you
are
going
to
decrease
it.
อย่างแรก แทนที่คุณจะมีรายได้จากผมเพิ่มขึ้น คุณกลับจะทำให้มันลดลง
82
In
fact,
you
are
going
to
wipe
it
out
because
I
cannot
pay
the
rent
you
are
asking.
อันที่จริง คุณกำลังจะทำให้มันหายไปเลย เพราะผมไม่สามารถจ่ายค่าเช่าตามที่คุณเรียกมาได้
83
I
shall
be
forced
to
hold
these
lectures
at
some
other
place.
ผมคงถูกบังคับให้ต้องไปจัดบรรยายเหล่านี้ที่สถานที่อื่นแทน
84
“There’s
another
disadvantage
to
you
also.
“ยังมีข้อเสียอีกอย่างสำหรับคุณด้วยเช่นกัน
85
These
lectures
attract
crowds
of
educated
and
cultured
people
to
your
hotel.
การบรรยายเหล่านี้ดึงดูดกลุ่มผู้มีการศึกษาและมีวัฒนธรรมมายังโรงแรมของคุณ
86
That
is
good
advertising
for
you,
isn’t
it?
นั่นเป็นการโฆษณาที่ดีสำหรับคุณ ใช่ไหมครับ?
87
In
fact,
if
you
spent
five
thousand
dollars
advertising
in
the
newspapers,
you
couldn’t
bring
as
many
people
to
look
at
your
hotel
as
I
can
bring
by
these
lectures.
ที่จริงแล้ว ถ้าคุณจ่ายเงินห้าพันดอลลาร์เพื่อโฆษณาในหนังสือพิมพ์ คุณก็ยังไม่สามารถดึงดูดผู้คนให้มาที่โรงแรมของคุณได้มากเท่ากับที่ผมทำได้จากการบรรยายเหล่านี้
88
That
is
worth
a
lot
to
a
hotel,
isn’t
it?”
นั่นมีค่ามากสำหรับโรงแรม ใช่ไหมครับ?
89
As
I
talked,
I
wrote
these
two
“disadvantages”
under
the
proper
heading,
and
handed
the
sheet
of
paper
to
the
manager,
saying:
“I
wish
you
would
carefully
consider
both
the
advantages
and
disadvantages
that
are
going
to
accrue
to
you
and
then
give
me
your
final
decision.”
I
received
a
letter
the
next
day,
informing
me
that
my
rent
would
be
increased
only
50
percent
instead
of
300
percent.
ในขณะที่ผมพูด ผมได้เขียน "ข้อเสีย" สองข้อนี้ลงในหัวข้อที่เหมาะสม แล้วยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ผู้จัดการพร้อมกับกล่าวว่า "ผมอยากให้คุณพิจารณาทั้งข้อดีและข้อเสียที่จะเกิดขึ้นกับคุณอย่างรอบคอบ แล้วค่อยให้คำตัดสินใจสุดท้ายแก่ผม" วันต่อมาผมได้รับจดหมายแจ้งว่าค่าเช่าของผมจะเพิ่มขึ้นเพียง 50 เปอร์เซ็นต์ แทนที่จะเป็น 300 เปอร์เซ็นต์
90
Mind
you,
I
got
this
reduction
without
saying
a
word
about
what
I
wanted.
โปรดสังเกตว่า ผมได้รับการลดราคานี้โดยไม่ได้พูดถึงสิ่งที่ผมต้องการเลยแม้แต่คำเดียว
91
I
talked
all
the
time
about
what
the
other
person
wanted
and
how
he
could
get
it.
ผมพูดถึงแต่สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการและวิธีที่เขาจะได้สิ่งนั้นมาตลอดเวลา
92
Suppose
I
had
done
the
human,
natural
thing;
suppose
I
had
stormed
into
his
office
and
said,
“What
do
you
mean
by
raising
my
rent
three
hundred
percent
when
you
know
the
tickets
have
been
printed
and
the
announcements
made?
สมมติว่าผมทำในสิ่งที่มนุษย์ทั่วไปทำกันตามธรรมชาติ สมมติว่าผมบุกเข้าไปในห้องทำงานของเขาแล้วพูดว่า “คุณหมายความว่ายังไงที่จะขึ้นค่าเช่าผมตั้งสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ทั้งที่คุณก็รู้ว่าตั๋วพิมพ์เสร็จแล้วและประกาศออกไปแล้ว?”
93
Three
hundred
percent!
สามร้อยเปอร์เซ็นต์!
94
Ridiculous!
Absurd!
น่าหัวร่อ! ไร้เหตุผลสิ้นดี!
95
I
won’t
pay
it!”
ผมไม่จ่ายหรอก!
96
What
would
have
happened
then?
แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?
97
An
argument
would
have
begun
to
steam
and
boil
and
sputter—and
you
know
how
arguments
end.
การโต้เถียงคงจะเริ่มคุกรุ่น เดือดพล่าน และปะทุขึ้น—และคุณก็รู้ว่าการโต้เถียงจบลงอย่างไร
98
Even
if
I
had
convinced
him
that
he
was
wrong,
his
pride
would
have
made
it
difficult
for
him
to
back
down
and
give
in.
แม้ว่าฉันจะโน้มน้าวให้เขายอมรับว่าเขาผิดไปแล้ว ความภาคภูมิใจของเขาก็คงทำให้เขาถอยกลับและยอมจำนนได้ยาก
99
Here
is
one
of
the
best
bits
of
advice
ever
given
about
the
fine
art
of
human
relationships.
“If
there
is
any
one
secret
of
success,”
said
Henry
Ford,
“it
lies
in
the
ability
to
get
the
other
person’s
point
of
view
and
see
things
from
that
person’s
angle
as
well
as
from
your
own.”
นี่คือหนึ่งในคำแนะนำที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาเกี่ยวกับศิลปะแห่งความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ “หากมีความลับประการใดในการประสบความสำเร็จ” เฮนรี ฟอร์ด กล่าว “มันอยู่ที่ความสามารถในการเข้าใจมุมมองของผู้อื่นและมองสิ่งต่างๆ จากมุมมองของบุคคลนั้น เช่นเดียวกับมุมมองของคุณเอง”
100
That
is
so
good,
I
want
to
repeat
it:
“If
there
is
any
one
secret
of
success,
it
lies
in
the
ability
to
get
the
other
person’s
point
of
view
and
see
things
from
that
person’s
angle
as
well
as
from
your
own.”
That
is
so
simple,
so
obvious,
that
anyone
ought
to
see
the
truth
of
it
at
a
glance;
yet
90
percent
of
the
people
on
this
earth
ignore
it
90
percent
of
the
time.
มันดีมากจนฉันอยากจะพูดซ้ำอีกครั้ง: “หากมีความลับประการใดในการประสบความสำเร็จ มันอยู่ที่ความสามารถในการเข้าใจมุมมองของผู้อื่นและมองสิ่งต่างๆ จากมุมมองของบุคคลนั้น เช่นเดียวกับมุมมองของคุณเอง” มันเรียบง่าย ชัดเจนมาก จนใครๆ ก็ควรมองเห็นความจริงของมันได้ทันที แต่ 90 เปอร์เซ็นต์ของผู้คนบนโลกนี้กลับเพิกเฉยต่อมันถึง 90 เปอร์เซ็นต์ของเวลา
101
An
example?
ตัวอย่างหรือ?
102
Look
at
the
letters
that
come
across
your
desk
tomorrow
morning,
and
you
will
find
that
most
of
them
violate
this
important
canon
of
common
sense.
ลองดูจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณในเช้าวันพรุ่งนี้ แล้วคุณจะพบว่าส่วนใหญ่ละเลยหลักการสำคัญของสามัญสำนึกข้อนี้
103
Take
this
one,
a
letter
written
by
the
head
of
the
radio
department
of
an
advertising
agency
with
offices
scattered
across
the
continent.
ลองดูฉบับนี้ เป็นจดหมายที่เขียนโดยหัวหน้าแผนกวิทยุของบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่งที่มีสาขาอยู่ทั่วทวีป
104
This
letter
was
sent
to
the
managers
of
local
radio
stations
throughout
the
country.
(I
have
set
down,
in
brackets,
my
reactions
to
each
paragraph.)
จดหมายฉบับนี้ถูกส่งไปยังผู้จัดการสถานีวิทยุในท้องถิ่นทั่วประเทศ (ผมได้ใส่ความเห็นของผมต่อแต่ละย่อหน้าไว้ในวงเล็บ)