How to Win Friends and Influence People - chaper 2 - 2

by Dale Carnegie•advanced

Loading resource...

One of the first people in American business to be paid a salary of over a million dollars a year (when there was no income tax and a person earning fifty dollars a week was considered well off) was Charles Schwab.

ชาร์ลส์ ชวาบ เป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกๆ ในวงการธุรกิจอเมริกันที่ได้รับเงินเดือนมากกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์ต่อปี (ในยุคที่ยังไม่มีภาษีเงินได้ และคนที่มีรายได้ห้าสิบดอลลาร์ต่อสัปดาห์ก็ถือว่ามีฐานะดีแล้ว)

He had been picked by Andrew Carnegie to become the first president of the newly formed United States Steel Company in 1921, when Schwab was only thirty-eight years old.

เขาได้รับเลือกจากแอนดรูว์ คาร์เนกี ให้เป็นประธานคนแรกของบริษัท ยูไนเต็ด สเตทส์ สตีล ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ในปี 1921 ขณะที่ชวาบมีอายุเพียงสามสิบแปดปีเท่านั้น

(Schwab later left U.S. Steel to take over the then troubled Bethlehem Steel Company, and he rebuilt it into one of the most profitable companies in America.)

(ต่อมาชวาบได้ออกจาก ยู.เอส. สตีล เพื่อเข้าบริหารบริษัท เบธเลเฮม สตีล ที่กำลังประสบปัญหาในขณะนั้น และเขาก็สร้างมันขึ้นมาใหม่ให้กลายเป็นหนึ่งในบริษัทที่ทำกำไรได้มากที่สุดในอเมริกา)

Why did Andrew Carnegie pay a million dollars a year, or more than three thousand dollars a day, to Charles Schwab? Why?

ทำไมแอนดรูว์ คาร์เนกี ถึงจ่ายเงินหนึ่งล้านดอลลาร์ต่อปี หรือมากกว่าสามพันดอลลาร์ต่อวัน ให้กับชาร์ลส์ ชวาบ? ทำไมกัน?

Because Schwab was a genius? No.

เพราะชวาบเป็นอัจฉริยะหรือ? ไม่ใช่

Because he knew more about the manufacture of steel than other people? Nonsense.

เพราะเขารู้เรื่องการผลิตเหล็กกล้ามากกว่าคนอื่นหรือ เปล่าเลย

Charles Schwab told me himself that he had many men working for him who knew more about the manufacture of steel than he did.

ชาร์ลส์ ชวาบเล่าให้ผมฟังเองว่า เขามีคนทำงานให้เขาหลายคนซึ่งรู้เรื่องการผลิตเหล็กกล้ามากกว่าเขาเสียอีก

Schwab says that he was paid this salary largely because of his ability to deal with people.

ชวาบกล่าวว่าเขาได้รับเงินเดือนนี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะความสามารถในการติดต่อกับผู้คน

I asked him how he did it.

ผมถามเขาว่าเขาทำได้อย่างไร

Here is his secret set down in his own words—words that ought to be cast in eternal bronze and hung in every home and school, every shop and office in the land—words that children ought to memorize instead of wasting their time memorizing the conjugation of Latin verbs or the amount of the annual rainfall in Brazil—words that will all but transform your life and mine if we will only live them:

นี่คือเคล็ดลับของเขาที่เขียนไว้ด้วยคำพูดของเขาเอง—คำพูดที่ควรจะหล่อด้วยสำริดนิรันดร์และแขวนไว้ในทุกบ้านและโรงเรียน ทุกร้านค้าและสำนักงานทั่วประเทศ—คำพูดที่เด็กๆ ควรจะจดจำแทนที่จะเสียเวลาไปกับการท่องจำการผันคำกริยาภาษาละตินหรือปริมาณน้ำฝนประจำปีในบราซิล—คำพูดที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคุณและของผมเกือบทั้งหมดหากเราเพียงแค่ใช้ชีวิตตามนั้น:

“I consider my ability to arouse enthusiasm among my people,” said Schwab, “the greatest asset I possess, and the way to develop the best that is in a person is by appreciation and encouragement.

ชวาบบอกว่า "ผมถือว่าความสามารถในการกระตุ้นความกระตือรือร้นในหมู่พนักงานของผมเป็นทรัพย์สินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผมมี และวิธีที่จะดึงสิ่งที่ดีที่สุดในตัวคนออกมาคือการชื่นชมและให้กำลังใจ"

“There is nothing else that so kills the ambitions of a person as criticisms from superiors.

"ไม่มีอะไรที่จะบั่นทอนความทะเยอทะยานของคนได้เท่ากับการวิพากษ์วิจารณ์จากผู้บังคับบัญชา"

I never criticize anyone.

ผมไม่เคยวิจารณ์ใครเลย

I believe in giving a person incentive to work.

ผมเชื่อในการให้แรงจูงใจในการทำงานแก่ผู้คน

So I am anxious to praise but loath to find fault.

ดังนั้นผมจึงกระตือรือร้นที่จะชื่นชม แต่ไม่เต็มใจที่จะหาข้อผิดพลาด

If I like anything, I am hearty in my approbation and lavish in my praise.”

ถ้าผมชอบอะไร ผมก็จะชื่นชมอย่างจริงใจและชมเชยอย่างเต็มที่

That is what Schwab did.

นั่นคือสิ่งที่ชวาบทำ

But what do average people do?

แต่คนทั่วไปทำอะไรกัน?

The exact opposite.

ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

If they don’t like a thing, they bawl out their subordinates; if they do like it, they say nothing.

ถ้าพวกเขาไม่ชอบอะไร พวกเขาก็จะดุด่าลูกน้อง แต่ถ้าชอบ พวกเขาก็จะไม่พูดอะไรเลย

As the old couplet says: “Once I did bad and that I heard ever/Twice I did good, but that

ตามที่บทกวีเก่าแก่กล่าวไว้ว่า: “เมื่อฉันทำไม่ดี ฉันได้ยินเรื่องนั้นเสมอ/สองครั้งที่ฉันทำดี แต่เรื่องนั้น

I heard never.”

ฉันไม่เคยได้ยินเลย”

“In my wide association in life, meeting with many and great people in various parts of the world,” Schwab declared, “I have yet to find the person, however great or exalted his station, who did not do better work and put forth greater effort under a spirit of approval than he would ever do under a spirit of criticism.” That he said, frankly, was one of the outstanding reasons for the phenomenal success of Andrew Carnegie.

“จากการที่ผมได้คบค้าสมาคมกับผู้คนมากมายและยิ่งใหญ่ในส่วนต่างๆ ของโลก” ชวาบกล่าว “ผมยังไม่เคยพบใครเลย ไม่ว่าเขาจะยิ่งใหญ่หรือมีตำแหน่งสูงส่งเพียงใด ที่จะไม่ทำงานได้ดีขึ้นและพยายามมากขึ้นภายใต้จิตวิญญาณแห่งการชื่นชม มากกว่าที่จะทำภายใต้จิตวิญญาณแห่งการวิพากษ์วิจารณ์” เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้แอนดรูว์ คาร์เนกีประสบความสำเร็จอย่างน่าทึ่ง

Carnegie praised his associates publicly as well as privately.

คาร์เนกีชื่นชมผู้ร่วมงานของเขาต่อหน้าสาธารณะและเป็นการส่วนตัว

Carnegie wanted to praise his assistants even on his tombstone.

คาร์เนกีต้องการชื่นชมผู้ช่วยของเขาแม้กระทั่งบนป้ายหลุมศพของเขา

He wrote an epitaph for himself which read: “Here lies one who knew how to get around him men who were cleverer than himself.” Sincere appreciation was one of the secrets of the first John D. Rockefeller’s success in handling men.

เขาเขียนคำจารึกบนหลุมศพของตัวเองว่า: “ที่นี่คือผู้ที่รู้ว่าจะรวบรวมคนฉลาดกว่าตัวเองได้อย่างไร” การชื่นชมอย่างจริงใจเป็นหนึ่งในเคล็ดลับความสำเร็จของจอห์น ดี. ร็อกกี้เฟลเลอร์คนแรกในการบริหารคน

For example, when one of his partners, Edward T. Bedford, lost a million dollars for the firm by a bad buy in South America, John D. might have criticized; but he knew Bedford had done his best—and the incident was closed.

ตัวอย่างเช่น เมื่อเอ็ดเวิร์ด ที. เบดฟอร์ด หนึ่งในหุ้นส่วนของเขา ทำให้บริษัทเสียเงินหนึ่งล้านดอลลาร์จากการซื้อที่ไม่ดีในอเมริกาใต้ จอห์น ดี. อาจจะวิพากษ์วิจารณ์ แต่เขารู้ว่าเบดฟอร์ดได้ทำดีที่สุดแล้ว—และเรื่องนั้นก็จบลง

So Rockefeller found something to praise; he congratulated Bedford because he had been able to save 60 percent of the money he had invested. “That’s splendid,” said Rockefeller. “We don’t always do as well as that upstairs.”

ดังนั้น ร็อกกี้เฟลเลอร์จึงพบสิ่งที่จะชมเชย เขาแสดงความยินดีกับเบดฟอร์ดเพราะเขาสามารถประหยัดเงินที่ลงทุนไปได้ถึง 60 เปอร์เซ็นต์ “ยอดเยี่ยมมาก” ร็อกกี้เฟลเลอร์กล่าว “เราไม่ได้ทำได้ดีขนาดนั้นเสมอไปหรอกนะ”

I have among my clippings a story that I know never happened, but it illustrates a truth, so I’ll repeat it:

ในบรรดาเรื่องที่ฉันตัดเก็บไว้ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันรู้ว่าไม่เคยเกิดขึ้นจริง แต่เป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นถึงความจริง ฉันจึงจะเล่าซ้ำ:

According to this silly story, a farm woman, at the end of a heavy day’s work, set before her menfolks a heaping pile of hay.

ตามเรื่องเล่าไร้สาระนี้ หญิงชาวนาคนหนึ่ง เมื่อสิ้นสุดการทำงานหนักมาทั้งวัน ได้วางกองหญ้าแห้งพูนสูงไว้ตรงหน้าสามีและลูกชายของเธอ

And when they indignantly demanded whether she had gone crazy, she replied:

และเมื่อพวกเขาถามอย่างไม่พอใจว่าเธอเป็นบ้าไปแล้วหรือ เธอตอบว่า:

“Why, how did I know you’d notice?

“ทำไมล่ะ ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณจะสังเกตเห็น?

I’ve been cooking for you men for the last twenty years and in all that time I ain’t heard no word to let me know you wasn’t just eating hay.” When a study was made a few years ago on runaway wives, what do you think was discovered to be the main reason wives ran away?

ฉันทำอาหารให้พวกคุณผู้ชายมาตลอด 20 ปีที่ผ่านมา และตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่เคยได้ยินคำพูดใดๆ ที่จะบอกให้ฉันรู้ว่าพวกคุณไม่ได้แค่กินหญ้า” เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีการศึกษาเกี่ยวกับภรรยาที่หนีออกจากบ้าน คุณคิดว่าอะไรคือสาเหตุหลักที่พบว่าภรรยาหนีออกจากบ้าน?

It was “lack of appreciation.” And I’d bet that a similar study made of runaway husbands would come out the same way.

มันคือ “การขาดความซาบซึ้ง” และฉันพนันได้เลยว่าการศึกษาที่คล้ายกันเกี่ยวกับสามีที่หนีออกจากบ้านก็จะออกมาในลักษณะเดียวกัน

We often take our spouses so much for granted that we never let them know we appreciate them.

เรามักจะมองข้ามคู่สมรสของเรามากเสียจนเราไม่เคยบอกให้พวกเขารู้ว่าเราซาบซึ้งในตัวพวกเขา

A member of one of our classes told of a request made by his wife.

สมาชิกคนหนึ่งในชั้นเรียนของเราเล่าถึงคำขอของภรรยาเขา

She and a group of other women in her church were involved in a self-improvement program.

เธอและกลุ่มผู้หญิงคนอื่นๆ ในโบสถ์ของเธอเข้าร่วมโครงการพัฒนาตนเอง

She asked her husband to help her by listing six things he believed she could do to help her become a better wife.

เธอขอให้สามีช่วยเธอโดยการระบุหกสิ่งที่เขาเชื่อว่าเธอสามารถทำได้เพื่อช่วยให้เธอกลายเป็นภรรยาที่ดีขึ้น

He reported to the class: “I was surprised by such a request.

เขาเล่าให้ชั้นเรียนฟังว่า: “ผมประหลาดใจกับคำขอแบบนั้นมาก

Frankly, it would have been easy for me to list six things I would like to change about her—my heavens, she could have listed a thousand things she would like to change about me—but I didn’t.

พูดตามตรง มันคงง่ายสำหรับผมที่จะระบุหกสิ่งที่ผมอยากจะเปลี่ยนเกี่ยวกับเธอ—ให้ตายเถอะ เธอคงระบุเป็นพันสิ่งที่เธออยากจะเปลี่ยนเกี่ยวกับผมได้—แต่ผมไม่ได้ทำ”

I said to her, ‘Let me think about it and give you an answer in the morning.’

ผมบอกเธอว่า 'ขอผมคิดดูก่อนนะ แล้วจะให้คำตอบพรุ่งนี้เช้า'

“The next morning I got up very early and called the florist and had them send six red roses to my wife with a note saying: ‘I can’t think of six things I would like to change about you.

“เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นแต่เช้าตรู่ โทรหาร้านดอกไม้และให้พวกเขาส่งกุหลาบแดงหกดอกไปให้ภรรยาผมพร้อมกับโน้ตที่เขียนว่า: 'ผมคิดไม่ออกเลยว่ามีหกสิ่งอะไรบ้างที่ผมอยากจะเปลี่ยนเกี่ยวกับคุณ

I love you the way you are.’ “When I arrived at home that evening, who do you think greeted me at the door?

ผมรักคุณในแบบที่คุณเป็น' “พอผมกลับถึงบ้านเย็นวันนั้น คุณคิดว่าใครมาต้อนรับผมที่ประตู?

That’s right.

ถูกต้องแล้ว

My wife!

ภรรยาผมเอง!

She was almost in tears.

เธอเกือบจะร้องไห้แล้ว

Needless to say, I was extremely glad I had not criticized her as she had requested.

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผมดีใจมากที่ไม่ได้วิจารณ์เธอตามที่เธอขอ

“The following Sunday at church, after she had reported the results of her assignment, several women with whom she had been studying came up to me and said, ‘That was the most considerate thing I have ever heard.’ It was then I realized the power of appreciation.”

“วันอาทิตย์ถัดมาที่โบสถ์ หลังจากที่เธอรายงานผลงานที่ได้รับมอบหมาย ผู้หญิงหลายคนที่เธอเคยเรียนด้วยก็เข้ามาหาผมแล้วพูดว่า ‘นั่นเป็นสิ่งที่นึกถึงผู้อื่นมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา’ ตอนนั้นเองที่ผมตระหนักถึงพลังของการชื่นชม”

Florenz Ziegfeld, the most spectacular producer who ever dazzled Broadway, gained his reputation by his subtle ability to “glorify the American girl.” Time after time, he took drab little creatures that no one ever looked at twice and transformed them on the stage into glamorous visions of mystery and seduction.

ฟลอเรนซ์ ซีกเฟลด์ โปรดิวเซอร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับบรอดเวย์ สร้างชื่อเสียงของเขาด้วยความสามารถอันละเอียดอ่อนในการ "เชิดชูสาวอเมริกัน" ครั้งแล้วครั้งเล่า เขานำหญิงสาวธรรมดาๆ ที่ไม่มีใครเหลียวมองสองครั้ง มาเปลี่ยนให้กลายเป็นภาพลักษณ์ที่เย้ายวนและลึกลับบนเวที

Knowing the value of appreciation and confidence, he made women feel beautiful by the sheer power of his gallantry and consideration.

ด้วยความเข้าใจถึงคุณค่าของการชื่นชมและความมั่นใจ เขาทำให้ผู้หญิงรู้สึกสวยงามด้วยพลังแห่งความสุภาพบุรุษและความเอาใจใส่ของเขา

He was practical: he raised the salary of chorus girls from thirty dollars a week to as high as one hundred and seventy-five.

เขาเป็นคนปฏิบัติได้จริง: เขาขึ้นเงินเดือนของนักร้องประสานเสียงหญิงจากสามสิบดอลลาร์ต่อสัปดาห์เป็นสูงถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าดอลลาร์

And he was also chivalrous; on opening night at the Follies, he sent telegrams to the stars in the cast, and he deluged every chorus girl in the show with American Beauty roses.

และเขายังเป็นสุภาพบุรุษอีกด้วย; ในคืนเปิดตัวที่ Follies เขาได้ส่งโทรเลขถึงดารานักแสดง และเขายังมอบดอกกุหลาบอเมริกันบิวตี้จำนวนมากให้กับนักร้องประสานเสียงหญิงทุกคนในการแสดง

I once succumbed to the fad of fasting and went for six days and nights without eating.

ครั้งหนึ่งผมเคยหลงตามกระแสการอดอาหาร และอดอาหารไปหกวันหกคืนโดยไม่กินอะไรเลย

It wasn’t difficult.

มันไม่ยากเลย

I was less hungry at the end of the sixth day than I was at the end of the second.

ผมหิวน้อยลงในตอนท้ายของวันที่หกมากกว่าตอนท้ายของวันที่สอง

Yet I know, as you know, people who would think they had committed a crime if they let their families or employees go for six days without food; but they will let them go for six days, and six weeks, and sometimes sixty years without giving them the hearty appreciation that they crave almost as much as they crave food.

แต่ผมรู้ดี เช่นเดียวกับที่คุณรู้ ว่ามีคนบางคนที่คิดว่าตัวเองได้ก่ออาชญากรรม หากปล่อยให้ครอบครัวหรือพนักงานอดอาหารเป็นเวลาหกวัน แต่พวกเขากลับปล่อยให้คนเหล่านั้นอดทนเป็นเวลาหกวัน หกสัปดาห์ และบางครั้งหกสิบปี โดยไม่เคยให้คำชื่นชมจากใจจริงที่พวกเขาโหยหาพอๆ กับที่พวกเขาโหยหาอาหาร

When Alfred Lunt, one of the great actors of his time, played the leading role in Reunion in Vienna, he said, “There is nothing I need so much as nourishment for my self-esteem.” We nourish the bodies of our children and friends and employees, but how seldom do we nourish their self-esteem?

เมื่ออัลเฟรด ลันต์ หนึ่งในนักแสดงผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ได้แสดงนำในเรื่อง Reunion in Vienna เขาได้กล่าวว่า “ไม่มีอะไรที่ผมต้องการมากเท่ากับการบำรุงเลี้ยงความภาคภูมิใจในตนเอง” เราบำรุงร่างกายของลูกหลาน เพื่อนฝูง และพนักงาน แต่เราบำรุงความภาคภูมิใจในตนเองของพวกเขาน้อยเพียงใด?

We provide them with roast beef and potatoes to build energy, but we neglect to give them kind words of appreciation that would sing in their memories for years like the music of the morning stars.

เราจัดหาเนื้ออบและมันฝรั่งให้พวกเขาเพื่อสร้างพลังงาน แต่เรากลับละเลยที่จะให้คำชื่นชมอันอ่อนโยนที่จะก้องอยู่ในความทรงจำของพวกเขาไปหลายปีราวกับเสียงดนตรีของดวงดาวในยามเช้า

Paul Harvey, in one of his radio broadcasts, “The Rest of the Story,” told how showing sincere appreciation can change a person’s life.

พอล ฮาร์วีย์ ในรายการวิทยุของเขาเรื่อง “The Rest of the Story” ได้เล่าว่าการแสดงความชื่นชมอย่างจริงใจสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตคนได้อย่างไร

He reported that years ago a teacher in Detroit asked Stevie Morris to help her find a mouse that was lost in the classroom.

เขาเล่าว่าเมื่อหลายปีก่อน ครูคนหนึ่งในดีทรอยต์ขอให้สตีวี่ มอร์ริสช่วยเธอหาหนูที่หายไปในห้องเรียน

You see, she appreciated the fact that nature had given Stevie something no one else in the room had.

คุณเห็นไหม เธอชื่นชมความจริงที่ว่าธรรมชาติได้มอบบางสิ่งบางอย่างที่ไม่มีใครในห้องนั้นมีให้กับสตีวี่

Nature had given Stevie a remarkable pair of ears to compensate for his blind eyes.

ธรรมชาติได้มอบหูที่โดดเด่นคู่หนึ่งให้กับสตีวี่เพื่อชดเชยดวงตาที่บอดของเขา

But this was really the first time Stevie had been shown appreciation for those talented ears.

แต่นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่สตีวี่ได้รับการชื่นชมสำหรับหูที่มีพรสวรรค์คู่นั้น

Now, years later, he says that this act of appreciation was the beginning of a new life.

ตอนนี้ หลายปีต่อมา เขากล่าวว่าการแสดงความชื่นชมครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่

You see, from that time on he developed his gift of hearing and went on to become, under the stage name of Stevie Wonder, one of the great pop singers and songwriters of the seventies.*

คุณเห็นไหม ตั้งแต่นั้นมา เขาก็พัฒนาพรสวรรค์ในการได้ยินของเขาและกลายเป็นหนึ่งในนักร้องและนักแต่งเพลงป๊อปที่ยิ่งใหญ่แห่งยุคเจ็ดสิบ ภายใต้ชื่อในวงการว่า สตีวี่ วันเดอร์

Some readers are saying right now as they read these lines: “Oh, phooey! Flattery!

ผู้อ่านบางคนอาจกำลังพูดอยู่ตอนนี้ขณะที่อ่านบรรทัดเหล่านี้ว่า “โอ้ ไม่นะ! การประจบสอพลอ!

Bear oil!

คำเยินยอไร้สาระ!

I’ve tried that stuff.

ฉันเคยลองวิธีนั้นแล้ว

It doesn’t work—not with intelligent people.” Of course flattery seldom works with discerning people.

มันไม่ได้ผลหรอก—โดยเฉพาะกับคนฉลาด” แน่นอนว่าการประจบสอพลอไม่ค่อยได้ผลกับคนที่มีวิจารณญาณ

It is shallow, selfish and insincere.

มันตื้นเขิน เห็นแก่ตัว และไม่จริงใจ

It ought to fail and it usually does.

มันควรจะล้มเหลวและมันก็มักจะเป็นเช่นนั้น

True, some people are so hungry, so thirsty, for appreciation that they will swallow anything, just as a starving man will eat grass and fishworms.

จริงอยู่ บางคนกระหายและโหยหาคำชื่นชมมากเสียจนพวกเขาจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนกับคนอดอยากที่กินหญ้าและไส้เดือน

Even Queen Victoria was susceptible to flattery.

แม้แต่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียก็ยังทรงอ่อนไหวต่อคำเยินยอ

Prime Minister Benjamin Disraeli confessed that he put it on thick in dealing with the Queen.

นายกรัฐมนตรีเบนจามิน ดิสราเอลี สารภาพว่าเขาใช้คำเยินยออย่างมากในการติดต่อกับสมเด็จพระราชินี

To use his exact words, he said he “spread it on with a trowel.” But Disraeli was one of the most polished, deft and adroit men who ever ruled the far-flung British Empire.

หากจะใช้คำพูดของเขาเอง เขาบอกว่าเขา "ป้ายมันลงไปเหมือนใช้เกรียง" แต่ดิสราเอลีเป็นหนึ่งในบุรุษที่สุภาพเรียบร้อย คล่องแคล่ว และฉลาดหลักแหลมที่สุดเท่าที่เคยปกครองจักรวรรดิอังกฤษอันกว้างใหญ่ไพศาล

He was a genius in his line.

เขาเป็นอัจฉริยะในสายงานของเขา

What would work for him wouldn’t necessarily work for you and me.

สิ่งที่ได้ผลสำหรับเขาอาจไม่จำเป็นต้องได้ผลสำหรับคุณและฉัน

In the long run, flattery will do you more harm than good.

ในระยะยาว การประจบสอพลอจะทำร้ายคุณมากกว่าให้ประโยชน์

Flattery is counterfeit, and like counterfeit money, it will eventually get you into trouble if you pass it to someone else.

การประจบสอพลอเป็นการหลอกลวง และเหมือนเงินปลอม มันจะทำให้คุณเดือดร้อนในที่สุดหากคุณส่งต่อให้คนอื่น

The difference between appreciation and flattery?

ความแตกต่างระหว่างการชื่นชมกับการประจบสอพลอคืออะไร?

That is simple.

นั่นง่ายมาก

One is sincere and the other insincere.

อย่างหนึ่งจริงใจ อีกอย่างไม่จริงใจ

One comes from the heart out; the other from the teeth out.

อย่างหนึ่งมาจากใจจริง อีกอย่างมาจากปากเปล่า

One is unselfish; the other selfish.

อย่างหนึ่งไม่เห็นแก่ตัว อีกอย่างเห็นแก่ตัว

One is universally admired; the other universally condemned.

อย่างหนึ่งเป็นที่ชื่นชมของคนทั่วไป อีกอย่างเป็นที่ประณามของคนทั่วไป

I recently saw a bust of Mexican hero General Alvaro Obregon in the Chapultepec palace in Mexico City.

เมื่อเร็วๆ นี้ ผมเห็นรูปปั้นครึ่งตัวของวีรบุรุษชาวเม็กซิกัน นายพลอัลวาโร โอเบรกอน ที่พระราชวังชาปุลเตเปกในเม็กซิโกซิตี

Below the bust are carved these wise words from General Obregon’s philosophy: “Don’t be afraid of enemies who attack you.

ใต้รูปปั้นมีคำคมอันชาญฉลาดจากปรัชญาของนายพลโอเบรกอนสลักไว้ว่า: “อย่ากลัวศัตรูที่โจมตีคุณ

Be afraid of the friends who flatter you.”

จงกลัวเพื่อนที่ประจบประแจงคุณ”

No! No! No!

ไม่! ไม่! ไม่!

I am not suggesting flattery!

ผมไม่ได้แนะนำให้ประจบประแจง!

Far from it.

ไม่ใช่เลย

I’m talking about a new way of life.

ผมกำลังพูดถึงวิถีชีวิตใหม่

Let me repeat.

ขอผมพูดซ้ำอีกครั้ง

I am talking about a new way of life.

ผมกำลังพูดถึงวิถีชีวิตใหม่

King George V had a set of six maxims displayed on the walls of his study at Buckingham Palace.

สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงมีคติพจน์หกข้อจัดแสดงอยู่บนผนังห้องทรงงานของพระองค์ที่พระราชวังบักกิงแฮม

One of these maxims said: “Teach me neither to proffer nor receive cheap praise.” That’s all flattery is— cheap praise.

หนึ่งในคติพจน์เหล่านี้กล่าวว่า: “สอนฉันไม่ให้เสนอหรือรับคำชมราคาถูก” นั่นคือทั้งหมดที่การประจบสอพลอเป็น—คำชมราคาถูก

I once read a definition of flattery that may be worth repeating: “Flattery is telling the other person precisely what he thinks about himself.” “Use what language you will,” said Ralph Waldo Emerson, “you can never say anything but what you are.” If all we had to do was flatter, everybody would catch on and we should all be experts in human relations.

ฉันเคยอ่านคำจำกัดความของการประจบสอพลอที่อาจคุ้มค่าที่จะกล่าวซ้ำ: “การประจบสอพลอคือการบอกอีกฝ่ายหนึ่งอย่างแม่นยำว่าเขาคิดอย่างไรเกี่ยวกับตัวเอง” ราล์ฟ วอลโด เอเมอร์สันกล่าวว่า “ไม่ว่าคุณจะใช้ภาษาอะไร คุณก็ไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากสิ่งที่คุณเป็น” ถ้าสิ่งที่เราต้องทำคือการประจบสอพลอ ทุกคนก็จะรู้ทันและเราทุกคนก็ควรจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านมนุษยสัมพันธ์

When we are not engaged in thinking about some definite problem, we usually spend about 95 percent of our time thinking about ourselves.

เมื่อเราไม่ได้ครุ่นคิดถึงปัญหาที่ชัดเจนบางอย่าง เรามักจะใช้เวลาประมาณ 95 เปอร์เซ็นต์ของเราไปกับการคิดถึงตัวเอง

Now, if we stop thinking about ourselves for a while and begin to think of the other person’s good points, we won’t have to resort to flattery so cheap and false that it can be spotted almost before it is out of the mouth.

ทีนี้ ถ้าเราหยุดคิดถึงตัวเองสักพัก แล้วเริ่มคิดถึงข้อดีของคนอื่น เราก็ไม่จำเป็นต้องหันไปใช้คำประจบสอพลอที่ราคาถูกและไม่จริงใจจนสามารถจับได้เกือบจะทันทีก่อนที่มันจะหลุดออกจากปาก

100

One of the most neglected virtues of our daily existence is appreciation.

หนึ่งในคุณธรรมที่ถูกละเลยมากที่สุดในการดำรงชีวิตประจำวันของเราคือการชื่นชม

101

Somehow, we neglect to praise our son or daughter when he or she brings home a good report card, and we fail to encourage our children when they first succeed in baking a cake or building a birdhouse.

บางครั้งเราก็ละเลยที่จะชื่นชมลูกชายหรือลูกสาวเมื่อพวกเขานำผลการเรียนที่ดีกลับบ้าน และเราก็ล้มเหลวในการให้กำลังใจลูกๆ เมื่อพวกเขาประสบความสำเร็จครั้งแรกในการอบเค้กหรือสร้างบ้านนก

102

Nothing pleases children more than this kind of parental interest and approval.

ไม่มีอะไรทำให้เด็กๆ พอใจไปกว่าความสนใจและการยอมรับจากพ่อแม่แบบนี้

103

The next time you enjoy filet mignon at the club, send word to the chef that it was excellently prepared, and when a tired salesperson shows you unusual courtesy, please mention it.

ครั้งต่อไปที่คุณเพลิดเพลินกับสเต๊กเนื้อสันในที่คลับ ให้ส่งข้อความถึงเชฟว่ามันถูกเตรียมมาอย่างยอดเยี่ยม และเมื่อพนักงานขายที่เหนื่อยล้าแสดงความสุภาพเป็นพิเศษกับคุณ โปรดกล่าวถึงมันด้วย

104

Every minister, lecturer and public speaker knows the

รัฐมนตรี ผู้บรรยาย และนักพูดทุกคนรู้ดีถึง

105

discouragement of pouring himself or herself out to an audience and not receiving a single ripple of appreciative comment.

ความท้อแท้ของการทุ่มเทให้กับผู้ฟังแต่ไม่ได้รับคำชมเชยแม้แต่น้อย

106

What applies to professionals applies doubly to workers in offices, shops and factories and our families and friends.

สิ่งที่ใช้ได้กับมืออาชีพก็ใช้ได้เป็นสองเท่ากับพนักงานในสำนักงาน ร้านค้า และโรงงาน รวมถึงครอบครัวและเพื่อนของเรา

107

In our interpersonal relations we should never forget that all our associates are human beings and hunger for appreciation.

ในการปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคล เราไม่ควรลืมว่าเพื่อนร่วมงานทุกคนเป็นมนุษย์และโหยหาการชื่นชม

108

It is the legal tender that all souls enjoy.

มันคือเงินตราที่ถูกต้องตามกฎหมายที่ทุกจิตวิญญาณชื่นชอบ

109

Try leaving a friendly trail of little sparks of gratitude on your daily trips.

ลองทิ้งร่องรอยแห่งความขอบคุณเล็กๆ น้อยๆ ไว้ในการเดินทางประจำวันของคุณ

110

You will be surprised how they will set small flames of friendship that will be rose beacons on your next visit.

คุณจะประหลาดใจว่าสิ่งเหล่านั้นจะจุดประกายมิตรภาพเล็กๆ น้อยๆ ที่จะกลายเป็นสัญญาณแห่งมิตรภาพอันงดงามในการมาเยือนครั้งต่อไปของคุณได้อย่างไร

111

Pamela Dunham of New Fairfield, Connecticut, had among her responsibilities on her job the supervision of a janitor who was doing a very poor job.

พาเมลา ดันแฮม จากนิวแฟร์ฟิลด์ รัฐคอนเนทิคัต มีหน้าที่รับผิดชอบอย่างหนึ่งในงานของเธอคือการดูแลภารโรงที่ทำงานได้แย่มาก

112

The other employees would jeer at him and litter the hallways to show him what a bad job he was doing.

พนักงานคนอื่นๆ มักจะเยาะเย้ยเขาและทิ้งขยะตามทางเดินเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาทำงานได้แย่แค่ไหน

113

It was so bad, productive time was being lost in the shop.

มันแย่มากจนเวลาทำงานที่มีประสิทธิภาพต้องเสียไปในร้าน

114

Without success, Pam tried various ways to motivate this person.

แปมพยายามหลายวิธีเพื่อกระตุ้นคนผู้นี้แต่ไม่สำเร็จ

115

She noticed that occasionally he did a particularly good piece of work.

เธอสังเกตเห็นว่าบางครั้งเขาก็ทำงานได้ดีเป็นพิเศษ

116

She made a point to praise him for it in front of the other people.

เธอจงใจชมเชยเขาต่อหน้าคนอื่นๆ

117

Each day the job he did all around got better, and pretty soon he started doing all his work efficiently.

ทุกวันงานที่เขาทำก็ดีขึ้นเรื่อยๆ และในไม่ช้าเขาก็เริ่มทำงานทั้งหมดได้อย่างมีประสิทธิภาพ

118

Now he does an excellent job and other people give him appreciation and recognition.

ตอนนี้เขาทำงานได้ยอดเยี่ยม และคนอื่นๆ ก็ให้ความชื่นชมและยอมรับเขา

119

Honest appreciation got results where criticism and ridicule failed.

การชื่นชมอย่างจริงใจได้ผลลัพธ์ที่การวิพากษ์วิจารณ์และการเยาะเย้ยทำไม่สำเร็จ

120

Hurting people not only does not change them, it is never called for.

การทำร้ายผู้คนไม่เพียงแต่ไม่เปลี่ยนพวกเขาเท่านั้น แต่ยังไม่เคยเป็นสิ่งที่ควรทำ

121

There is an old saying that I have cut out and pasted on my mirror where I cannot help but see it every day:

มีคำกล่าวโบราณบทหนึ่งที่ผมตัดออกมาแปะไว้บนกระจกเงา ซึ่งผมต้องเห็นมันทุกวัน

122

I shall pass this way but once; any good, therefore, that I can do or any kindness that I can show to any human being, let me do it now.

ฉันจะผ่านทางนี้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ดังนั้น ความดีใดๆ ที่ฉันสามารถทำได้ หรือความเมตตาใดๆ ที่ฉันสามารถแสดงต่อมนุษย์คนใดก็ตาม ขอให้ฉันทำมันเดี๋ยวนี้

123

Let me not defer nor neglect it, for I shall not pass this way again.

ขออย่าให้ฉันผัดวันประกันพรุ่งหรือละเลยมันเลย เพราะฉันจะไม่ได้ผ่านทางนี้อีกแล้ว

124

Emerson said: “Every man I meet is my superior in some way.

เอเมอร์สันกล่าวว่า: “ทุกคนที่ผมพบเจอล้วนเป็นผู้ที่เหนือกว่าผมในบางด้าน

125

In that, I learn of him.” If that was true of Emerson, isn’t it likely to be a thousand times more true of you and me?

ในสิ่งนั้น ผมได้เรียนรู้จากเขา” ถ้าสิ่งนั้นเป็นจริงสำหรับเอเมอร์สัน มันก็ไม่น่าจะเป็นจริงสำหรับคุณและผมมากกว่าเป็นพันเท่าหรอกหรือ?

126

Let’s cease thinking of our accomplishments, our wants.

เลิกคิดถึงความสำเร็จและความต้องการของเรา

127

Let’s try to figure out the other person’s good points.

ลองพยายามค้นหาข้อดีของผู้อื่น

128

Then forget flattery.

แล้วลืมคำเยินยอ

129

Give honest, sincere appreciation.

ให้การชื่นชมที่ซื่อสัตย์และจริงใจ

130

Be “hearty in your approbation and lavish in your praise,” and people will cherish your words and treasure them and repeat them over a lifetime—repeat them years after you have forgotten them.

จง “จริงใจในการเห็นด้วยและชื่นชมอย่างเต็มที่” แล้วผู้คนจะหวงแหนคำพูดของคุณ ทะนุถนอม และพูดซ้ำไปตลอดชีวิต—พูดซ้ำไปหลายปีหลังจากที่คุณลืมไปแล้ว

131

PRINCIPLE 2

หลักการที่ 2

132

Give honest and sincere appreciation.

ให้การยกย่องชมเชยอย่างจริงใจและซื่อสัตย์