How to Win Friends and Influence People - chaper 2 - 1

by Dale Carnegie•advanced

Loading resource...

The Big Secret of Dealing with People

เคล็ดลับสำคัญในการปฏิบัติต่อผู้คน

There is only one way under high heaven to get anybody to do anything.

มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทำให้ใครก็ตามทำอะไรบางอย่างได้

Did you ever stop to think of that?

คุณเคยหยุดคิดเรื่องนั้นบ้างไหม

Yes, just one way.

ใช่ มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น

And that is by making the other person want to do it.

และนั่นคือการทำให้คนอื่นอยากทำมัน

Remember, there is no other way.

จำไว้ว่าไม่มีทางอื่นอีกแล้ว

Of course, you can make someone want to give you his watch by sticking a revolver in his ribs.

แน่นอน คุณสามารถทำให้ใครบางคนอยากให้นาฬิกาของเขาแก่คุณได้โดยการจ่อปืนพกที่ซี่โครงของเขา

You can make your employees give you cooperation—until your back is turned—by threatening to fire them.

คุณสามารถทำให้พนักงานของคุณให้ความร่วมมือ—จนกว่าคุณจะหันหลังกลับ—โดยการขู่ว่าจะไล่ออก

You can make a child do what you want it to do by a whip or a threat.

คุณสามารถทำให้เด็กทำในสิ่งที่คุณต้องการได้ด้วยการใช้แส้หรือการขู่

But these crude methods have sharply undesirable repercussions.

แต่ วิธี หยาบคาย เหล่า นี้ มี ผล กระทบ ที่ ไม่ พึง ประสงค์ อย่าง รุนแรง

The only way I can get you to do anything is by giving you what you want.

วิธี เดียว ที่ ผม จะ ทำให้ คุณ ทำ อะไร ได้ คือ การ ให้ สิ่ง ที่ คุณ ต้องการ

What do you want?

คุณ ต้องการ อะไร

Sigmund Freud said that everything you and I do springs from two motives: the sex urge and the desire to be great.

ซิกมันด์ ฟรอยด์ กล่าว ว่า ทุก สิ่ง ที่ คุณ และ ผม ทำ เกิด จาก แรง จูงใจ สอง อย่าง คือ แรง ขับ ทาง เพศ และ ความ ปรารถนา ที่ จะ ยิ่ง ใหญ่

John Dewey, one of America’s most profound philosophers,

จอห์น ดิวอี้ หนึ่ง ใน นัก ปรัชญา ที่ ลึกซึ้ง ที่สุด ของ อเมริกา

phrased it a bit differently. Dr.

ใช้คำพูดที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย ดร.

Dewey said that the deepest urge in human nature is “the desire to be important.” Remember that phrase:

ดิวอี้กล่าวว่าแรงกระตุ้นที่ลึกที่สุดในธรรมชาติของมนุษย์คือ “ความปรารถนาที่จะเป็นคนสำคัญ” จำวลีนั้นไว้:

“the desire to be important.” It is significant.

“ความปรารถนาที่จะเป็นคนสำคัญ” มันมีความสำคัญมาก

You are going to hear a lot about it in this book.

คุณจะได้ยินเรื่องนี้อีกมากในหนังสือเล่มนี้

What do you want?

คุณต้องการอะไร?

Not many things, but the few things that you do wish, you crave with an insistence that will not be denied.

ไม่ใช่หลายสิ่งหลายอย่าง แต่สิ่งเล็กน้อยที่คุณปรารถนา คุณจะโหยหาด้วยความยืนกรานที่จะไม่ถูกปฏิเสธ

Some of the things most people want include:

สิ่งที่คนส่วนใหญ่ต้องการได้แก่:

Health and the preservation of life 2.

สุขภาพและการรักษาชีวิต 2.

Food 3.

อาหาร 3.

Sleep 4.

การนอนหลับ 4.

Money and the things money will buy 5.

เงินและสิ่งของที่เงินจะซื้อได้ 5.

Life in the hereafter 6.

ชีวิตในภพหน้า 6.

Sexual gratification 7.

ความพึงพอใจทางเพศ 7.

The well-being of our children 8.

ความเป็นอยู่ที่ดีของลูกหลานเรา 8.

A feeling of importance Almost all these wants are usually gratified—all except one.

ความรู้สึกถึงความสำคัญ ความต้องการเหล่านี้เกือบทั้งหมดมักจะได้รับการตอบสนอง—ทั้งหมดเว้นแต่หนึ่งเดียว

But there is one longing—almost as deep, almost as imperious, as the desire for food or sleep—which is seldom gratified.

แต่มีความปรารถนาหนึ่ง—ที่ลึกซึ้งเกือบเท่าเทียมกัน เกือบจะเร่งด่วนเท่าเทียมกับความต้องการอาหารหรือการนอนหลับ—ซึ่งไม่ค่อยได้รับการตอบสนอง

It is what Freud calls “the desire to be great.” It is what Dewey calls the “desire to be important.” Lincoln once began a letter saying: “Everybody likes a compliment.” William James said: “The deepest principle in human nature is the craving to be appreciated.” He didn’t speak, mind you, of the “wish” or the “desire” or the “longing” to be appreciated.

นี่คือสิ่งที่ฟรอยด์เรียกว่า “ความปรารถนาที่จะยิ่งใหญ่” นี่คือสิ่งที่ดิวอี้เรียกว่า “ความปรารถนาที่จะมีความสำคัญ” ลินคอล์นเคยเริ่มต้นจดหมายโดยกล่าวว่า: “ทุกคนชอบคำชมเชย” วิลเลียม เจมส์กล่าวว่า: “หลักการที่ลึกซึ้งที่สุดในธรรมชาติของมนุษย์คือความกระหายที่จะได้รับการชื่นชม” โปรดทราบว่าเขาไม่ได้พูดถึง “ความปรารถนา” หรือ “ความต้องการ” หรือ “ความโหยหา” ที่จะได้รับการชื่นชม

He said the “craving” to be appreciated.

เขากล่าวว่า “ความกระหาย” ที่จะได้รับการชื่นชม

Here is a gnawing and unfaltering human hunger, and the rare individual who honestly satisfies this heart hunger will hold people in the palm of his or her hand and “even the undertaker will be sorry when he dies.” The desire for a feeling of importance is one of the chief distinguishing differences between mankind and the animals.

นี่คือความหิวโหยของมนุษย์ที่กัดกินและไม่เคยหยุดนิ่ง และบุคคลหายากที่ตอบสนองความหิวโหยในใจนี้อย่างซื่อสัตย์จะสามารถควบคุมผู้คนไว้ในกำมือของเขาหรือเธอได้ และ “แม้แต่สัปเหร่อก็จะเสียใจเมื่อเขาตาย” ความปรารถนาที่จะรู้สึกถึงความสำคัญเป็นหนึ่งในความแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างมนุษย์กับสัตว์

To illustrate: When I was a farm boy out in Missouri, my father bred fine Duroc-Jersey hogs and pedigreed white-faced cattle.

เพื่อแสดงให้เห็นภาพ: ตอนที่ผมยังเป็นเด็กชาวไร่อยู่ที่มิสซูรี พ่อของผมเลี้ยงหมูพันธุ์ดูร็อก-เจอร์ซีย์ชั้นดี และวัวหน้าขาวสายพันธุ์แท้

We used to exhibit our hogs and white-faced cattle at the country fairs and livestock shows throughout the Middle West.

เราเคยนำหมูและวัวหน้าขาวของเราไปจัดแสดงในงานแสดงสินค้าเกษตรและงานแสดงปศุสัตว์ทั่วภาคตะวันตกกลาง

We won first prizes by the score.

เราได้รับรางวัลที่หนึ่งมากมาย

My father pinned his blue ribbons on a sheet of white muslin, and when friends or visitors came to the house, he would get out the long sheet of muslin.

พ่อของผมจะติดริบบิ้นสีน้ำเงินของท่านไว้บนผ้าฝ้ายมัสลินสีขาวผืนหนึ่ง และเมื่อเพื่อนหรือแขกมาที่บ้าน ท่านก็จะนำผ้าฝ้ายมัสลินผืนยาวนั้นออกมา

He would hold one end and I would hold the other while he exhibited the blue ribbons.

ท่านจะถือปลายด้านหนึ่งและผมจะถืออีกด้านหนึ่งในขณะที่ท่านแสดงริบบิ้นสีน้ำเงินเหล่านั้น

The hogs didn’t care about the ribbons they had won.

หมูไม่สนใจริบบิ้นที่พวกมันได้รับรางวัล

But Father did.

แต่พ่อสนใจ

These prizes gave him a feeling of importance.

รางวัลเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกถึงความสำคัญ

If our ancestors hadn’t had this flaming urge for a feeling of importance, civilization would have been impossible.

ถ้าบรรพบุรุษของเราไม่มีแรงกระตุ้นอันแรงกล้าที่จะรู้สึกถึงความสำคัญ อารยธรรมก็คงเป็นไปไม่ได้

Without it, we should have been just about like animals.

ถ้าไม่มีสิ่งนี้ เราก็คงไม่ต่างอะไรกับสัตว์

It was this desire for a feeling of importance that led an uneducated, poverty-stricken grocery clerk to study some law books he found in the bottom of a barrel of household plunder that he had bought for fifty cents.

ความปรารถนาที่จะรู้สึกถึงความสำคัญนี้เองที่นำพาเสมียนร้านขายของชำที่ไร้การศึกษาและยากจน ให้ศึกษาตำรากฎหมายบางเล่มที่เขาพบในก้นถังของใช้ในบ้านที่เขาซื้อมาในราคาห้าสิบเซ็นต์

You have probably heard of this grocery clerk.

คุณคงเคยได้ยินเรื่องราวของเสมียนร้านขายของชำคนนี้

His name was Lincoln.

เขาชื่อลินคอล์น

It was this desire for a feeling of importance that inspired Dickens to write his immortal novels.

ความปรารถนาที่จะรู้สึกถึงความสำคัญนี้เองที่บันดาลใจให้ดิคเกนส์เขียนนวนิยายอมตะของเขา

This desire inspired Sir Christopher Wren to design his symphonies in stone.

ความปรารถนานี้บันดาลใจให้เซอร์คริสโตเฟอร์ เรน ออกแบบสถาปัตยกรรมหินอันยิ่งใหญ่ของเขา

This desire made Rockefeller amass millions that he never spent!

ความปรารถนานี้ทำให้ร็อกกี้เฟลเลอร์สะสมเงินหลายล้านที่เขาไม่เคยใช้เลย!

And this same desire made the richest family in your town build a house far too large for its requirements.

และความปรารถนาเดียวกันนี้ทำให้ครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองของคุณสร้างบ้านที่ใหญ่เกินความจำเป็นไปมาก

This desire makes you want to wear the latest styles, drive the latest cars, and talk about your brilliant children.

ความปรารถนานี้ทำให้คุณอยากสวมใส่เสื้อผ้าตามแฟชั่นล่าสุด ขับรถรุ่นใหม่ล่าสุด และพูดคุยเกี่ยวกับลูกๆ ที่เก่งกาจของคุณ

It is this desire that lures many boys and girls into joining gangs and engaging in criminal activities.

ความปรารถนานี้เองที่ล่อลวงเด็กชายและเด็กหญิงจำนวนมากให้เข้าร่วมแก๊งและมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางอาชญากรรม

The average young criminal, according to E. P. Mulrooney, onetime police commissioner of New York, is filled with ego, and his first request after arrest is for those lurid newspapers that make him out a hero.

อาชญากรวัยหนุ่มโดยเฉลี่ย ตามคำกล่าวของ อี. พี. มัลรูนีย์ อดีตผู้บัญชาการตำรวจนครนิวยอร์ก เต็มไปด้วยอัตตา และคำขอแรกของเขาหลังถูกจับกุมคือหนังสือพิมพ์ฉาวโฉ่ที่ทำให้เขาดูเหมือนเป็นวีรบุรุษ

The disagreeable prospect of serving time seems remote so long as he can gloat over his likeness sharing space with pictures of sports figures, movie and TV stars and politicians.

โอกาสที่ไม่น่าพึงพอใจในการรับโทษดูเหมือนจะห่างไกลตราบเท่าที่เขายังสามารถภูมิใจกับรูปภาพของตัวเองที่ได้อยู่ร่วมกับรูปภาพของนักกีฬา ดาราภาพยนตร์และทีวี และนักการเมือง

If you tell me how you get your feeling of importance, I’ll tell you what you are.

ถ้าคุณบอกผมว่าคุณได้รับความรู้สึกสำคัญได้อย่างไร ผมจะบอกคุณว่าคุณเป็นคนอย่างไร

That determines your character.

นั่นเป็นตัวกำหนดลักษณะนิสัยของคุณ

That is the most significant thing about you.

นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับตัวคุณ

For example, John D. Rockefeller got his feeling of importance by giving money to erect a modern hospital in Peking, China, to care for millions of poor people whom he had never seen and never would see.

ตัวอย่างเช่น จอห์น ดี. ร็อกกี้เฟลเลอร์ ได้รับความรู้สึกสำคัญจากการบริจาคเงินเพื่อสร้างโรงพยาบาลที่ทันสมัยในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เพื่อดูแลผู้ยากไร้หลายล้านคนที่ไม่เคยเห็นและจะไม่มีวันได้เห็น

Dillinger, on the other hand, got his feeling of importance by being a bandit, a bank robber and killer.

ในทางกลับกัน ดิลลิงเจอร์ได้รับความรู้สึกสำคัญจากการเป็นโจร ปล้นธนาคาร และฆาตกร

When the FBI agents were hunting him, he dashed into a farmhouse up in Minnesota and said, “I’m Dillinger!” He was proud of the fact that he was Public Enemy Number One. “I’m not going to hurt you, but I’m Dillinger!” he said.

เมื่อเจ้าหน้าที่ FBI กำลังตามล่าเขา เขาพุ่งเข้าไปในบ้านไร่แห่งหนึ่งในมินนิโซตาแล้วพูดว่า “ฉันคือดิลลิงเจอร์!” เขารู้สึกภูมิใจที่เขาเป็นศัตรูสาธารณะอันดับหนึ่ง “ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ แต่ฉันคือดิลลิงเจอร์!” เขากล่าว

Yes, the one significant difference between Dillinger and

ใช่ ความแตกต่างที่สำคัญอย่างหนึ่งระหว่างดิลลิงเจอร์กับ

Rockefeller is how they got their feeling of importance.

ร็อกกี้เฟลเลอร์คือวิธีที่พวกเขาได้รับความรู้สึกสำคัญ

History sparkles with amusing examples of famous people

ประวัติศาสตร์เต็มไปด้วยตัวอย่างที่น่าขบขันของบุคคลสำคัญ

struggling for a feeling of importance.

ดิ้นรนเพื่อความรู้สึกสำคัญ

Even George Washington wanted to be called “His Mightiness, the President of the United States”; and Columbus pleaded for the title “Admiral of the Ocean and Viceroy of India.” Catherine the Great refused to open letters that were not addressed to “Her Imperial Majesty”; and Mrs.

แม้แต่จอร์จ วอชิงตันก็ยังต้องการให้คนเรียกเขาว่า “ท่านผู้ทรงอำนาจ ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา” และโคลัมบัสก็ร้องขอตำแหน่ง “พลเรือเอกแห่งมหาสมุทรและอุปราชแห่งอินเดีย” แคทเธอรีนผู้ยิ่งใหญ่ปฏิเสธที่จะเปิดจดหมายที่ไม่ได้จ่าหน้าถึง “สมเด็จพระจักรพรรดินี” และนาง

Lincoln, in the White House, turned upon Mrs.

ลินคอล์นในทำเนียบขาวหันไปหานาง

Grant like a tigress and shouted, “How dare you be seated in my presence until I invite you!” Our millionaires helped finance Admiral Byrd’s expedition to the Antarctic in 1928 with the understanding that ranges of icy mountains would be named after them; and Victor Hugo aspired to have nothing less than the city of Paris renamed in his honor.

แกรนท์เหมือนเสือตัวเมียและตะโกนว่า “แกกล้าดียังไงมานั่งต่อหน้าฉันโดยที่ฉันยังไม่ได้เชิญ!” มหาเศรษฐีของเราช่วยออกเงินทุนในการสำรวจทวีปแอนตาร์กติกาของพลเรือเอกเบิร์ดในปี 1928 โดยมีข้อตกลงว่าเทือกเขาที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งจะถูกตั้งชื่อตามพวกเขา และวิกเตอร์ อูโก้ก็ปรารถนาที่จะให้เมืองปารีสถูกเปลี่ยนชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา

Even Shakespeare, mightiest of the mighty, tried to add luster to his name by procuring a coat of arms for his family.

แม้แต่เชกสเปียร์ ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาผู้ยิ่งใหญ่ ก็ยังพยายามเพิ่มความรุ่งโรจน์ให้กับชื่อของเขาด้วยการจัดหาตราอาร์มประจำตระกูล

People sometimes became invalids in order to win sympathy and attention, and get a feeling of importance.

บางครั้งผู้คนก็กลายเป็นคนป่วยเพื่อเรียกร้องความเห็นใจและความสนใจ และเพื่อให้รู้สึกว่าตนเองมีความสำคัญ

For example, take Mrs.

ตัวอย่างเช่น ลองดูคุณนาย

McKinley.

แมคคินลีย์

She got a feeling of importance by forcing her husband, the President of the United States, to neglect important affairs of state while he reclined on the bed beside her for hours at a time, his arm about her, soothing her to sleep.

เธอรู้สึกว่าตนเองมีความสำคัญโดยการบังคับให้สามีของเธอ ซึ่งเป็นประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา ละเลยกิจการสำคัญของรัฐ ในขณะที่เขานอนเอนกายอยู่บนเตียงข้างๆ เธอเป็นเวลาหลายชั่วโมง โดยมีแขนโอบเธอ ปลอบโยนเธอให้หลับไป

She fed her gnawing desire for attention by insisting that he remain with her while she was having her teeth fixed, and once created a stormy scene when he had to leave her alone with the dentist while he kept an appointment with John Hay, his secretary of state.

เธอสนองความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้รับความสนใจ โดยยืนกรานให้เขาอยู่กับเธอในขณะที่เธอกำลังทำฟัน และครั้งหนึ่งเคยสร้างฉากที่วุ่นวายเมื่อเขาต้องทิ้งเธอไว้กับทันตแพทย์เพียงลำพัง ในขณะที่เขาต้องไปตามนัดกับจอห์น เฮย์ รัฐมนตรีต่างประเทศของเขา

The writer Mary Roberts Rinehart once told me of a bright, vigorous young woman who became an invalid in order to get a feeling of importance. “One day,” said Mrs.

นักเขียนชื่อแมรี โรเบิร์ตส์ ไรน์ฮาร์ต เคยเล่าให้ผมฟังถึงหญิงสาวผู้สดใสและกระตือรือร้นคนหนึ่งที่กลายเป็นคนป่วยเพื่อที่จะได้รับความรู้สึกสำคัญ “วันหนึ่ง” คุณนาย

Rinehart, “this woman had been obliged to face something, her age perhaps.

ไรน์ฮาร์ตกล่าวว่า “ผู้หญิงคนนี้ถูกบังคับให้เผชิญหน้ากับบางสิ่ง บางทีอาจเป็นเรื่องอายุของเธอ

The lonely years were stretching ahead and there was little left for her to anticipate.

ปีที่โดดเดี่ยวทอดยาวออกไปข้างหน้า และแทบไม่มีอะไรเหลือให้เธอคาดหวังอีกแล้ว

“She took to her bed; and for ten years her old mother traveled to the third floor and back, carrying trays, nursing her.

“เธอขึ้นเตียงนอน และเป็นเวลาสิบปีที่แม่เฒ่าของเธอต้องเดินทางขึ้นลงชั้นสาม คอยแบกถาดอาหาร ดูแลเธอ

Then one day the old mother, weary with service, lay down and died.

แล้ววันหนึ่งแม่เฒ่าผู้เหนื่อยล้าจากการปรนนิบัติก็ล้มตัวลงนอนและเสียชีวิต

For some weeks, the invalid languished; then she got up, put on her clothing, and resumed living again.” Some authorities declare that people may actually go insane in order to find, in the dreamland of insanity, the feeling of importance that has been denied them in the harsh world of reality.

เป็นเวลาหลายสัปดาห์ที่ผู้ป่วยอ่อนแรงลง จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น สวมเสื้อผ้า และกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง” ผู้เชี่ยวชาญบางคนกล่าวว่าผู้คนอาจเป็นบ้าได้จริง ๆ เพื่อที่จะได้พบความรู้สึกสำคัญที่ถูกปฏิเสธในโลกแห่งความเป็นจริงอันโหดร้าย ในดินแดนแห่งความฝันของความวิกลจริต

There are more patients suffering from mental diseases in the United States than from all other diseases combined.

ในสหรัฐอเมริกามีผู้ป่วยโรคจิตมากกว่าผู้ป่วยโรคอื่น ๆ ทั้งหมดรวมกัน

What is the cause of insanity?

อะไรคือสาเหตุของความวิกลจริต?

Nobody can answer such a sweeping question, but we know that certain diseases, such as syphilis, break down and destroy the brain cells and result in insanity.

ไม่มีใครสามารถตอบคำถามที่กว้างขวางเช่นนี้ได้ แต่เรารู้ว่าโรคบางชนิด เช่น โรคซิฟิลิส ทำลายเซลล์สมองและส่งผลให้เกิดความวิกลจริต

In fact, about one-half of all mental diseases can be attributed to such physical causes as brain lesions, alcohol, toxins and injuries.

ในความเป็นจริง ประมาณครึ่งหนึ่งของโรคทางจิตทั้งหมดสามารถเกิดจากสาเหตุทางกายภาพ เช่น รอยโรคในสมอง แอลกอฮอล์ สารพิษ และการบาดเจ็บ

But the other half—and this is the appalling part of the story—the other half of the people who go insane apparently have nothing organically wrong with their brain cells.

แต่อีกครึ่งหนึ่ง—และนี่คือส่วนที่น่าตกใจของเรื่องราว—อีกครึ่งหนึ่งของผู้ที่ป่วยทางจิตดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติทางอินทรีย์กับเซลล์สมองของพวกเขาเลย

In post-mortem examinations, when their brain tissues are studied under the highest-powered microscopes, these tissues are found to be apparently just as healthy as yours and mine.

ในการชันสูตรพลิกศพ เมื่อเนื้อเยื่อสมองของพวกเขาถูกศึกษาภายใต้กล้องจุลทรรศน์กำลังขยายสูงสุด เนื้อเยื่อเหล่านี้กลับพบว่ามีสุขภาพดีพอๆ กับของคุณและของฉัน

Why do these people go insane?

ทำไมคนเหล่านี้ถึงป่วยทางจิต?

I put that question to the head physician of one of our most important psychiatric hospitals.

ผมได้ถามคำถามนั้นกับหัวหน้าแพทย์ของโรงพยาบาลจิตเวชที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของเรา

This doctor, who has received the highest honors and the most coveted awards for his knowledge of this subject, told me frankly that he didn’t know why people went insane.

แพทย์ผู้นี้ ซึ่งได้รับเกียรติสูงสุดและรางวัลอันทรงเกียรติที่สุดสำหรับความรู้ในเรื่องนี้ บอกผมอย่างตรงไปตรงมาว่าเขาไม่รู้ว่าทำไมคนถึงป่วยทางจิต

Nobody knows for sure.

ไม่มีใครรู้แน่ชัด

But he did say that many people who go insane find in insanity a feeling of importance that they were unable to achieve in the world of reality.

แต่เขาก็บอกว่าคนจำนวนมากที่เสียสติไปพบว่าในความวิกลจริตนั้นมีความรู้สึกสำคัญที่พวกเขาไม่สามารถบรรลุได้ในโลกแห่งความเป็นจริง

Then he told me this story:

จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง:

“I have a patient right now whose marriage proved to be a tragedy.

“ตอนนี้ผมมีคนไข้คนหนึ่งที่การแต่งงานของเธอพิสูจน์แล้วว่าเป็นโศกนาฏกรรม

She wanted love, sexual gratification, children and social prestige, but life blasted all her hopes.

เธอต้องการความรัก ความพึงพอใจทางเพศ ลูก และเกียรติยศทางสังคม แต่ชีวิตกลับทำลายความหวังทั้งหมดของเธอ

Her husband didn’t love her.

สามีของเธอไม่รักเธอ

He refused even to eat with her and forced her to serve his meals in his room upstairs.

เขาปฏิเสธแม้แต่จะกินข้าวกับเธอ และบังคับให้เธอเสิร์ฟอาหารให้เขาในห้องของเขาที่ชั้นบน

She had no children, no social standing.

เธอไม่มีลูก ไม่มีฐานะทางสังคม

She went insane; and, in her imagination, she divorced her husband and resumed her maiden name.

เธอเสียสติ และในจินตนาการของเธอ เธอหย่ากับสามีและกลับไปใช้นามสกุลเดิม

100

She now believes she has married into English aristocracy, and she insists on being called Lady Smith.

ตอนนี้เธอเชื่อว่าเธอได้แต่งงานเข้าสู่ชนชั้นสูงของอังกฤษ และเธอยืนยันที่จะให้เรียกเธอว่าเลดี้สมิธ

101

“And as for children, she imagines now that she has had a new child every night.

และสำหรับเรื่องลูก เธอนึกภาพว่าตอนนี้เธอมีลูกใหม่ทุกคืน

102

Each time I call on her she says: ‘Doctor, I had a baby last night.’” Life once wrecked all her dream ships on the sharp rocks of reality; but in the sunny, fantasy isles of insanity, all her barkentines race into port with canvas billowing and winds singing through the masts.

ทุกครั้งที่ผมไปเยี่ยมเธอ เธอก็จะพูดว่า ‘คุณหมอคะ เมื่อคืนฉันคลอดลูกค่ะ’ ชีวิตเคยทำลายเรือแห่งความฝันของเธอจนพังยับเยินบนโขดหินแห่งความเป็นจริงอันแหลมคม แต่ในเกาะแห่งจินตนาการอันสดใสของความวิกลจริต เรือใบของเธอทุกลำกลับแล่นเข้าสู่ท่าเรือด้วยใบเรือที่พองลมและเสียงลมที่พัดผ่านเสากระโดง

103

Tragic?

น่าเศร้าไหม?

104

Oh, I don’t know.

โอ้ ผมไม่รู้สิ

105

Her physician said to me: “If I could stretch out my hand and restore her sanity, I wouldn’t do it.

แพทย์ของเธอบอกผมว่า: “ถ้าผมสามารถยื่นมือออกไปและฟื้นฟูสติของเธอได้ ผมก็จะไม่ทำ”

106

She’s much happier as she is.” If some people are so hungry for a feeling of importance that they actually go insane to get it, imagine what miracle you and I can achieve by giving people honest appreciation this side of insanity.

เธอมีความสุขกว่ามากในแบบที่เธอเป็น” ถ้าบางคนกระหายความรู้สึกสำคัญมากจนถึงขั้นเสียสติเพื่อให้ได้มันมา ลองจินตนาการดูสิว่าคุณกับผมจะสร้างปาฏิหาริย์อะไรได้บ้างด้วยการมอบความชื่นชมอย่างจริงใจให้ผู้คนโดยไม่ต้องถึงกับเสียสติ