LaLa Language
Toggle menu
Resources
Flashcards
Vocabulary
Games
How to Win Friends and Influence People - chaper 1 - 2
by Dale Carnegie
•
advanced
🇹🇭
Thai
"การวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงมักไร้ประโยชน์และทำลายความสัมพันธ์ การเข้าใจมุมมองของผู้อื่นและการรู้จักให้อภัยเป็นกุญแจสำคัญในการบริหารคน"
Content
Words
493
Games
Loading resource...
Listen to Content
Listen
View
1
As
Lincoln
lay
dying,
Secretary
of
War
Stanton
said,
“There
lies
the
most
perfect
ruler
of
men
that
the
world
has
ever
seen.”
What
was
the
secret
of
Lincoln’s
success
in
dealing
with
people?
ขณะที่ลินคอล์นกำลังจะสิ้นใจ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม สแตนตันกล่าวว่า “นั่นคือผู้ปกครองที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่โลกเคยเห็นมา” อะไรคือเคล็ดลับความสำเร็จของลินคอล์นในการปฏิบัติต่อผู้คน?
2
I
studied
the
life
of
Abraham
Lincoln
for
ten
years
and
devoted
all
of
three
years
to
writing
and
rewriting
a
book
entitled
Lincoln
the
Unknown.
ผมศึกษาชีวิตของอับราฮัม ลินคอล์นเป็นเวลาสิบปี และอุทิศเวลาสามปีทั้งหมดให้กับการเขียนและเขียนใหม่หนังสือชื่อ ลินคอล์นผู้ไม่เป็นที่รู้จัก
3
I
believe
I
have
made
as
detailed
and
exhaustive
a
study
of
Lincoln’s
personality
and
home
life
as
it
is
possible
for
any
being
to
make.
ผมเชื่อว่าผมได้ศึกษาบุคลิกภาพและชีวิตในบ้านของลินคอล์นอย่างละเอียดและถี่ถ้วนที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้
4
I
made
a
special
study
of
Lincoln’s
method
of
dealing
with
people.
ผมได้ศึกษาเป็นพิเศษเกี่ยวกับวิธีการรับมือกับผู้คนของลินคอล์น
5
Did
he
indulge
in
criticism?
เขาวิจารณ์คนอื่นไหม
6
Oh,
yes.
โอ้ ใช่
7
As
a
young
man
in
the
Pigeon
Creek
Valley
of
Indiana,
he
not
only
criticized
but
he
wrote
letters
and
poems
ridiculing
people
and
dropped
these
letters
on
the
country
roads
where
they
were
sure
to
be
found.
ในวัยหนุ่มที่หุบเขาพิกเจินครีก รัฐอินเดียนา เขาไม่เพียงแต่วิจารณ์เท่านั้น แต่ยังเขียนจดหมายและบทกวีเยาะเย้ยผู้คน และทิ้งจดหมายเหล่านี้ไว้บนถนนชนบทที่แน่ใจว่าจะถูกพบ
8
One
of
these
letters
aroused
resentments
that
burned
for
a
lifetime.
จดหมายฉบับหนึ่งในจำนวนนี้ได้ปลุกปั่นความขุ่นเคืองที่ฝังลึกไปตลอดชีวิต
9
Even
after
Lincoln
had
become
a
practicing
lawyer
in
Springfield,
แม้หลังจากที่ลินคอล์นได้เป็นทนายความฝึกหัดในสปริงฟิลด์แล้ว
10
Illinois,
he
attacked
his
opponents
openly
in
letters
published
in
the
newspapers.
รัฐอิลลินอยส์ เขาก็ยังโจมตีคู่ต่อสู้อย่างเปิดเผยในจดหมายที่ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์
11
But
he
did
this
just
once
too
often.
แต่เขาทำแบบนี้บ่อยเกินไปครั้งหนึ่ง
12
In
the
autumn
of
1842
he
ridiculed
a
vain,
pugnacious
politician
by
the
name
of
James
Shields.
ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1842 เขาเยาะเย้ยนักการเมืองที่หยิ่งยโสและชอบทะเลาะวิวาทชื่อเจมส์ ชิลด์ส
13
Lincoln
lampooned
him
through
an
anonymous
letter
published
in
the
Springfield
Journal.
ลินคอล์นล้อเลียนเขาผ่านจดหมายนิรนามที่ตีพิมพ์ใน Springfield Journal
14
The
town
roared
with
laughter.
ชาวเมืองหัวเราะเสียงดังลั่น
15
Shields,
sensitive
and
proud,
boiled
with
indignation.
ชีลด์ผู้บอบบางและหยิ่งผยองเดือดดาลด้วยความขุ่นเคือง
16
He
found
out
who
wrote
the
letter,
leaped
on
his
horse,
started
after
Lincoln,
and
challenged
him
to
fight
a
duel.
เขาพบว่าใครเป็นคนเขียนจดหมาย กระโดดขึ้นม้า เริ่มตามลินคอล์น และท้าทายให้เขาต่อสู้กันตัวต่อตัว
17
Lincoln
didn’t
want
to
fight.
ลินคอล์นไม่ต้องการต่อสู้
18
He
was
opposed
to
dueling,
but
he
couldn’t
get
out
of
it
and
save
his
honor.
เขาคัดค้านการดวล แต่เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงและรักษาเกียรติของเขาไว้ได้
19
He
was
given
the
choice
of
weapons.
เขาได้รับสิทธิ์ให้เลือกอาวุธ
20
Since
he
had
very
long
arms,
he
chose
cavalry
broadswords
and
took
lessons
in
sword
fighting
from
a
West
Point
graduate;
and,
on
the
appointed
day,
he
and
Shields
met
on
a
sandbar
in
the
Mississippi
River,
prepared
to
fight
to
the
death;
but,
at
the
last
minute,
their
seconds
interrupted
and
stopped
the
duel.
เนื่องจากเขามีแขนที่ยาวมาก เขาจึงเลือกดาบทหารม้าและเรียนฟันดาบจากผู้สำเร็จการศึกษาจากเวสต์พอยต์ และในวันที่กำหนด เขาและชิลด์สได้พบกันที่สันดอนทรายในแม่น้ำมิสซิสซิปปี เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้จนตาย แต่ในนาทีสุดท้าย ผู้ช่วยของทั้งสองฝ่ายได้เข้ามาขัดขวางและหยุดการดวล
21
That
was
the
most
lurid
personal
incident
in
Lincoln’s
life.
นั่นเป็นเหตุการณ์ส่วนตัวที่น่าตกใจที่สุดในชีวิตของลินคอล์น
22
It
taught
him
an
invaluable
lesson
in
the
art
of
dealing
with
people.
มันสอนบทเรียนอันล้ำค่าแก่เขาในศิลปะการปฏิบัติต่อผู้คน
23
Never
again
did
he
write
an
insulting
letter.
เขาไม่เคยเขียนจดหมายดูถูกใครอีกเลย
24
Never
again
did
he
ridicule
anyone.
เขาไม่เคยเยาะเย้ยใครอีกเลย
25
And
from
that
time
on,
he
almost
never
criticized
anybody
for
anything.
และตั้งแต่นั้นมา เขาก็แทบไม่เคยวิพากษ์วิจารณ์ใครเลย
26
Time
after
time,
during
the
Civil
War,
Lincoln
put
a
new
general
at
the
head
of
the
Army
of
the
Potomac,
and
each
one
in
turn—
McClellan,
Pope,
Burnside,
Hooker,
Meade—blundered
tragically
and
drove
Lincoln
to
pacing
the
floor
in
despair.
ครั้งแล้วครั้งเล่าในช่วงสงครามกลางเมือง ลินคอล์นได้แต่งตั้งนายพลคนใหม่ให้เป็นผู้บัญชาการกองทัพโพโทแมค และแต่ละคนก็ผลัดกัน— แมคเคลแลน, โป๊ป, เบิร์นไซด์, ฮุกเกอร์, มีด—ต่างก็ทำผิดพลาดอย่างน่าเศร้า และทำให้ลินคอล์นต้องเดินไปมาด้วยความสิ้นหวัง
27
Half
the
nation
savagely
condemned
these
incompetent
generals,
but
Lincoln,
“with
malice
toward
none,
with
charity
for
all,”
held
his
peace.
ครึ่งหนึ่งของประเทศประณามนายพลที่ไร้ความสามารถเหล่านี้อย่างรุนแรง แต่ลินคอล์น "ด้วยความไม่พยาบาทต่อใคร ด้วยความเมตตาต่อทุกคน" ก็ยังคงสงบ
28
One
of
his
favorite
quotations
was
“Judge
not,
that
ye
be
not
judged.”
And
when
Mrs.
หนึ่งในคำคมโปรดของเขาคือ "อย่าตัดสินผู้อื่น เพื่อที่ท่านจะไม่ถูกตัดสิน" และเมื่อคุณนาย
29
Lincoln
and
others
spoke
harshly
of
the
southern
people,
Lincoln
replied:
“Don’t
criticize
them;
they
are
just
what
we
would
be
under
similar
circumstances.”
Yet
if
any
man
ever
had
occasion
to
criticize,
surely
it
was
Lincoln.
เมื่อลินคอล์นและคนอื่นๆ พูดจาไม่ดีเกี่ยวกับคนทางใต้ ลินคอล์นตอบว่า: “อย่าวิจารณ์พวกเขาเลย พวกเขาก็เป็นเหมือนที่เราจะเป็นภายใต้สถานการณ์ที่คล้ายกัน” แต่ถ้ามีใครเคยมีโอกาสวิจารณ์ แน่นอนว่าต้องเป็นลินคอล์น
30
Let’s
take
just
one
illustration:
ลองยกตัวอย่างเพียงหนึ่งเดียว:
31
The
Battle
of
Gettysburg
was
fought
during
the
first
three
days
of
July
1863.
ยุทธการเกตตีสเบิร์กเกิดขึ้นในช่วงสามวันแรกของเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1863
32
During
the
night
of
July
4,
Lee
began
to
retreat
southward
while
storm
clouds
deluged
the
country
with
rain.
ในคืนวันที่ 4 กรกฎาคม ลีเริ่มถอยทัพลงใต้ ขณะที่เมฆพายุเทกระหน่ำฝนลงมาทั่วประเทศ
33
When
Lee
reached
the
Potomac
with
his
defeated
army,
he
found
a
swollen,
impassable
river
in
front
of
him,
and
a
victorious
Union
Army
behind
him.
เมื่อลีมาถึงแม่น้ำโปโตแมคพร้อมกับกองทัพที่พ่ายแพ้ เขาพบแม่น้ำที่บวมและผ่านไม่ได้อยู่ข้างหน้า และกองทัพสหภาพที่ได้รับชัยชนะอยู่ข้างหลังเขา
34
Lee
was
in
a
trap.
ลีติดกับดัก
35
He
couldn’t
escape.
เขาหนีไม่พ้น
36
Lincoln
saw
that.
ลินคอล์นเห็นเช่นนั้น
37
Here
was
a
golden,
heaven-sent
opportunity—the
opportunity
to
capture
Lee’s
army
and
end
the
war
immediately.
นี่คือโอกาสทองที่สวรรค์ประทานมา โอกาสที่จะจับกุมกองทัพของลีและยุติสงครามได้ทันที
38
So,
with
a
surge
of
high
hope,
ดังนั้น ด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น
39
Lincoln
ordered
Meade
not
to
call
a
council
of
war
but
to
attack
Lee
immediately.
ลินคอล์นสั่งมีดไม่ให้เรียกประชุมสภาสงคราม แต่ให้โจมตีลีทันที
40
Lincoln
telegraphed
his
orders
and
then
sent
a
special
messenger
to
Meade
demanding
immediate
action.
ลินคอล์นส่งโทรเลขคำสั่งของเขาและจากนั้นก็ส่งผู้สื่อสารพิเศษไปยังมีดเพื่อเรียกร้องให้ดำเนินการทันที
41
And
what
did
General
Meade
do?
แล้วนายพลมีดทำอะไร
42
He
did
the
very
opposite
of
what
he
was
told
to
do.
เขาทำตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขาได้รับคำสั่งให้ทำ
43
He
called
a
council
of
war
in
direct
violation
of
Lincoln’s
orders.
เขานัดประชุมสภาสงครามโดยฝ่าฝืนคำสั่งของลินคอล์นโดยตรง
44
He
hesitated.
เขาลังเล
45
He
procrastinated.
เขาผัดวันประกันพรุ่ง
46
He
telegraphed
all
manner
of
excuses.
เขาส่งโทรเลขข้ออ้างทุกรูปแบบ
47
He
refused
point-blank
to
attack
Lee.
เขาปฏิเสธอย่างสิ้นเชิงที่จะโจมตีลี
48
Finally
the
waters
receded
and
Lee
escaped
over
the
Potomac
with
his
forces.
ในที่สุดน้ำก็ลดลงและลีก็หนีข้ามแม่น้ำโปโตแมคไปพร้อมกับกองกำลังของเขา
49
Lincoln
was
furious.
“What
does
this
mean?”
Lincoln
cried
to
his
son
Robert.
“Great
God!
ลินคอล์นโกรธจัด "นี่มันหมายความว่าอะไรกัน?" ลินคอล์นร้องถามโรเบิร์ตลูกชายของเขา "พระเจ้าช่วย!"
50
What
does
this
mean?
นี่มันหมายความว่าอะไร?
51
We
had
them
within
our
grasp,
and
had
only
to
stretch
forth
our
hands
and
they
were
ours;
yet
nothing
that
I
could
say
or
do
could
make
the
army
move.
เรามีพวกเขาอยู่ในกำมือ และเพียงแค่เอื้อมมือออกไปพวกเขาก็จะเป็นของเราแล้ว แต่ไม่ว่าฉันจะพูดหรือทำอะไรก็ไม่สามารถทำให้กองทัพเคลื่อนไหวได้
52
Under
the
circumstances,
almost
any
general
could
have
defeated
Lee.
ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น แทบจะนายพลคนไหนก็สามารถเอาชนะลีได้
53
If
I
had
gone
up
there,
I
could
have
whipped
him
myself.”
In
bitter
disappointment,
Lincoln
sat
down
and
wrote
Meade
this
letter.
ถ้าฉันขึ้นไปที่นั่น ฉันคงจะหวดเขาเอง” ด้วยความผิดหวังอย่างขมขื่น ลินคอล์นนั่งลงและเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงมีด
54
And
remember,
at
this
period
of
his
life
Lincoln
was
extremely
conservative
and
restrained
in
his
phraseology.
และจำไว้ว่า ในช่วงชีวิตนี้ ลินคอล์นเป็นคนอนุรักษนิยมอย่างมากและระมัดระวังในการใช้ถ้อยคำของเขา
55
So
this
letter
coming
from
Lincoln
in
1863
was
tantamount
to
the
severest
rebuke.
ดังนั้นจดหมายฉบับนี้ที่มาจากลินคอล์นในปี 1863 จึงเทียบเท่ากับการตำหนิที่รุนแรงที่สุด
56
My
dear
General,
เรียน ท่านนายพลที่รัก,
57
I
do
not
believe
you
appreciate
the
magnitude
of
the
misfortune
involved
in
Lee’s
escape.
ผมไม่เชื่อว่าคุณจะเข้าใจถึงความร้ายแรงของโชคร้ายที่เกี่ยวข้องกับการหลบหนีของลี
58
He
was
within
our
easy
grasp,
and
to
have
closed
upon
him
would,
in
connection
with
our
other
late
successes,
have
ended
the
war.
เขาอยู่ในกำมือของเราแล้ว และถ้าเราจับเขาได้สำเร็จ มันก็จะยุติสงครามได้ เมื่อรวมกับความสำเร็จอื่นๆ ของเราที่ผ่านมา
59
As
it
is,
the
war
will
be
prolonged
indefinitely.
ในสภาพที่เป็นอยู่ สงครามจะยืดเยื้อออกไปอย่างไม่มีกำหนด
60
If
you
could
not
safely
attack
Lee
last
Monday,
how
can
you
possibly
do
so
south
of
the
river,
when
you
can
take
with
you
very
few—no
more
than
two-thirds
of
the
force
you
then
had
in
hand?
หากคุณไม่สามารถโจมตีลีได้อย่างปลอดภัยเมื่อวันจันทร์ที่แล้ว คุณจะทำเช่นนั้นทางใต้ของแม่น้ำได้อย่างไร ในเมื่อคุณสามารถนำกำลังไปได้น้อยมาก—ไม่เกินสองในสามของกำลังที่คุณมีอยู่ในตอนนั้น?
61
It
would
be
unreasonable
to
expect
and
I
do
not
expect
that
you
can
now
effect
much.
มันคงไม่สมเหตุสมผลที่จะคาดหวัง และฉันก็ไม่ได้คาดหวังว่าตอนนี้คุณจะสามารถทำอะไรได้มากนัก
62
Your
golden
opportunity
is
gone,
and
I
am
distressed
immeasurably
because
of
it.
โอกาสทองของคุณหมดไปแล้ว และฉันก็เสียใจอย่างสุดซึ้งเพราะเรื่องนี้
63
What
do
you
suppose
Meade
did
when
he
read
the
letter?
คุณคิดว่ามีดทำอะไรเมื่อเขาอ่านจดหมายฉบับนั้น?
64
Meade
never
saw
that
letter.
มีดไม่เคยเห็นจดหมายฉบับนั้นเลย
65
Lincoln
never
mailed
it.
ลินคอล์นไม่เคยส่งมันไป
66
It
was
found
among
his
papers
after
his
death.
มันถูกพบในหมู่เอกสารของเขาหลังจากการเสียชีวิตของเขา
67
My
guess
is—and
this
is
only
a
guess—that
after
writing
that
letter,
ผมเดาว่า—และนี่เป็นเพียงการเดาเท่านั้น—ว่าหลังจากเขียนจดหมายฉบับนั้นแล้ว
68
Lincoln
looked
out
of
the
window
and
said
to
himself,
“Just
a
minute.
ลินคอล์นมองออกไปนอกหน้าต่างและพูดกับตัวเองว่า “เดี๋ยวสิ
69
Maybe
I
ought
not
to
be
so
hasty.
บางทีฉันก็ไม่ควรรีบร้อนขนาดนั้น
70
It
is
easy
enough
for
me
to
sit
here
in
the
quiet
of
the
White
House
and
order
Meade
to
attack;
but
if
I
had
been
up
at
Gettysburg,
and
if
I
had
seen
as
much
blood
as
Meade
has
seen
during
the
last
week,
and
if
my
ears
had
been
pierced
with
the
screams
and
shrieks
of
the
wounded
and
dying,
maybe
I
wouldn’t
be
so
anxious
to
attack
either.
มันง่ายพอสำหรับฉันที่จะนั่งอยู่ที่นี่ในความเงียบสงบของทำเนียบขาวและสั่งให้มีดโจมตี แต่ถ้าฉันอยู่ที่เกตตีสเบิร์ก และถ้าฉันได้เห็นเลือดมากมายเท่าที่มีดเห็นในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา และถ้าหูของฉันได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงหวีดหวิวของผู้บาดเจ็บและผู้กำลังจะตาย บางทีฉันก็อาจจะไม่กระตือรือร้นที่จะโจมตีเช่นกัน
71
If
I
had
Meade’s
timid
temperament,
perhaps
I
would
have
done
just
what
he
had
done.
ถ้าฉันมีนิสัยขี้ขลาดเหมือนมีด ฉันก็อาจจะทำแบบที่เขาทำก็ได้
72
Anyhow,
it
is
water
under
the
bridge
now.
อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว
73
If
I
send
this
letter,
it
will
relieve
my
feelings,
but
it
will
make
Meade
try
to
justify
himself.
ถ้าฉันส่งจดหมายฉบับนี้ มันจะช่วยระบายความรู้สึกของฉันได้ แต่มันจะทำให้มีดพยายามแก้ตัว
74
It
will
make
him
condemn
me.
มันจะทำให้เขาประณามฉัน
75
It
will
arouse
hard
feelings,
impair
all
his
further
usefulness
as
a
commander,
and
perhaps
force
him
to
resign
from
the
army.”
So,
as
I
have
already
said,
Lincoln
put
the
letter
aside,
for
he
had
learned
by
bitter
experience
that
sharp
criticisms
and
rebukes
almost
invariably
end
in
futility.
มันจะสร้างความรู้สึกไม่ดี ทำให้ประโยชน์ของเขาในฐานะผู้บังคับบัญชาลดลง และอาจบังคับให้เขาลาออกจากกองทัพ” ดังนั้น อย่างที่ผมได้กล่าวไปแล้ว ลินคอล์นจึงเก็บจดหมายฉบับนั้นไว้ เพราะเขาได้เรียนรู้จากประสบการณ์อันขมขื่นว่าการวิพากษ์วิจารณ์และการตำหนิอย่างรุนแรงมักจะจบลงด้วยความไร้ประโยชน์เสมอ
76
Theodore
Roosevelt
said
that
when
he,
as
President,
was
confronted
with
a
perplexing
problem,
he
used
to
lean
back
and
look
up
at
a
large
painting
of
Lincoln
which
hung
above
his
desk
in
the
White
House
and
ask
himself,
“What
would
Lincoln
do
if
he
were
in
my
shoes?
ธีโอดอร์ รูสเวลต์กล่าวว่า เมื่อเขาในฐานะประธานาธิบดีเผชิญกับปัญหาที่ซับซ้อน เขามักจะเอนหลังและมองขึ้นไปที่ภาพวาดขนาดใหญ่ของลินคอล์นที่แขวนอยู่เหนือโต๊ะทำงานของเขาในทำเนียบขาว และถามตัวเองว่า “ถ้าลินคอล์นอยู่ในสถานการณ์ของฉัน เขาจะทำอย่างไร?”
77
How
would
he
solve
this
problem?"
เขาจะแก้ปัญหานี้อย่างไร?