How to Win Friends and Influence People - chaper 1 - 1

by Dale Carnegie•advanced

Loading resource...

Part One

ส่วนที่หนึ่ง

Fundamental Techniques in Handling People

เทคนิคพื้นฐานในการปฏิบัติต่อผู้อื่น

“If You Want to Gather Honey, Don’t Kick Over the Beehive” On May 7, 1931, the most sensational manhunt New York City had ever known had come to its climax.

“ถ้าอยากได้น้ำผึ้ง ก็อย่าเตะรังผึ้ง” เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1931 การไล่ล่าอาชญากรที่น่าตื่นเต้นที่สุดเท่าที่นิวยอร์กเคยมีมาได้มาถึงจุดสิ้นสุด

After weeks of search, “Two Gun” Crowley—the killer, the gunman who didn’t smoke or drink— was at bay, trapped in his sweetheart’s apartment on West End Avenue.

หลังจากค้นหาอยู่นานหลายสัปดาห์ “โครว์ลีย์ ปืนคู่” ฆาตกรและมือปืนผู้ไม่สูบบุหรี่หรือดื่มเหล้า ก็จนมุม เขาถูกล้อมติดอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของคนรักบนถนนเวสต์เอนด์

One hundred and fifty policemen and detectives laid siege to his top-floor hideaway.

ตำรวจและนักสืบหนึ่งร้อยห้าสิบคนปิดล้อมที่กบดานชั้นบนสุดของเขา

They chopped holes in the roof; they tried to smoke out Crowley, the “cop killer,” with tear gas.

พวกเขาเจาะรูบนหลังคา และพยายามใช้แก๊สน้ำตาเพื่อรมควันไล่โครว์ลีย์ "นักฆ่าตำรวจ" ออกมา

Then they mounted their machine guns on surrounding buildings, and for more than an hour one of New York’s fine residential areas reverberated with the crack of pistol fire and the rat-tat-tat of machine guns.

จากนั้นพวกเขาติดตั้งปืนกลบนอาคารโดยรอบ และเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงที่ย่านที่พักอาศัยชั้นดีแห่งหนึ่งของนิวยอร์กกึกก้องไปด้วยเสียงปืนพกและเสียงรัวของปืนกล

Crowley, crouching behind an overstuffed chair, fired incessantly at the police.

โครว์ลีย์ซึ่งหมอบอยู่หลังเก้าอี้นวมตัวใหญ่ ยิงใส่ตำรวจอย่างไม่หยุดยั้ง

Ten thousand excited people watched the battle.

ผู้คนนับหมื่นที่ตื่นเต้นเฝ้าดูการต่อสู้ครั้งนี้

Nothing like it had ever been seen before on the sidewalks of New York.

ไม่เคยมีอะไรแบบนี้มาก่อนบนทางเท้าของนิวยอร์ก

When Crowley was captured, Police Commissioner E. P. Mulrooney declared that the two-gun desperado was one of the most dangerous criminals ever encountered in the history of New York.

เมื่อโครวลีย์ถูกจับ กรรมาธิการตำรวจ อี. พี. มัลรูนีย์ ประกาศว่าอาชญากรสองปืนเป็นหนึ่งในอาชญากรที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยพบมาในประวัติศาสตร์ของนิวยอร์ก

“He will kill,” said the Commissioner, “at the drop of a feather.” But how did “Two Gun” Crowley regard himself?

“เขาจะฆ่า” กรรมาธิการกล่าว “เพียงปลายนิ้วสัมผัส” แต่ “สองปืน” โครวลีย์มองตัวเองอย่างไร?

We know, because while the police were firing into his apartment, he wrote a letter addressed “To whom it may concern.” And, as he wrote, the blood flowing from his wounds left a crimson trail on the paper.

เรารู้ เพราะขณะที่ตำรวจกำลังยิงเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของเขา เขาเขียนจดหมายจ่าหน้าว่า “ถึงผู้ที่เกี่ยวข้อง” และขณะที่เขาเขียน เลือดที่ไหลจากบาดแผลของเขาก็ทิ้งรอยสีแดงไว้บนกระดาษ

In his letter Crowley said: “Under my coat is a weary heart, but a kind one —one that would do nobody any harm.” A short time before this, Crowley had been having a necking party with his girl friend on a country road out on Long Island.

ในจดหมายของเขา โครวลีย์กล่าวว่า: “ใต้เสื้อโค้ทของฉันคือหัวใจที่เหนื่อยล้า แต่เป็นหัวใจที่ดี —หัวใจที่จะไม่ทำร้ายใคร” ไม่นานก่อนหน้านี้ โครวลีย์ได้ไปเที่ยวกับแฟนสาวบนถนนชนบทแห่งหนึ่งนอกลองไอส์แลนด์

Suddenly a policeman walked up to the car and said: “Let me see your license.” Without saying a word, Crowley drew his gun and cut the policeman down with a shower of lead.

ทันใดนั้น ตำรวจนายหนึ่งเดินตรงมาที่รถแล้วพูดว่า "ขอดูใบอนุญาตขับขี่ของคุณหน่อย" โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง โครว์ลีย์ชักปืนออกมาแล้วกระหน่ำยิงตำรวจนายนั้นจนล้มลง

As the dying officer fell,

ขณะที่ตำรวจผู้เคราะห์ร้ายกำลังจะสิ้นใจล้มลง

Crowley leaped out of the car, grabbed the officer’s revolver, and fired another bullet into the prostrate body.

โครว์ลีย์กระโดดลงจากรถ คว้าปืนพกของตำรวจนายนั้น แล้วยิงซ้ำเข้าไปที่ร่างที่นอนฟุบอยู่

And that was the killer who said: “Under my coat is a weary heart, but a kind one—one that would do nobody any harm.” Crowley was sentenced to the electric chair.

และนั่นคือฆาตกรผู้ที่กล่าวว่า "ภายใต้เสื้อโค้ทของผมคือหัวใจที่อ่อนล้า แต่เป็นหัวใจที่เปี่ยมด้วยเมตตา หัวใจที่จะไม่ทำร้ายใครเลย" โครว์ลีย์ถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้า

When he arrived at the death house in Sing Sing, did he say, “This is what I get for killing people”?

เมื่อเขาไปถึงแดนประหารในเรือนจำซิงซิง เขาได้พูดไหมว่า "นี่คือสิ่งที่ผมได้รับจากการฆ่าคน"?

No, he said: “This is what I get for defending myself.” The point of the story is this: “Two Gun” Crowley didn’t blame himself for anything.

เปล่าเลย เขาพูดว่า “นี่คือสิ่งที่ผมได้รับจากการป้องกันตัว” ประเด็นของเรื่องนี้คือ “โครว์ลีย์มือปืนคู่” ไม่เคยโทษตัวเองในเรื่องใดเลย

Is that an unusual attitude among criminals?

ทัศนคติแบบนี้ถือเป็นเรื่องผิดปกติในหมู่คนร้ายหรือเปล่า?

If you think so, listen to this:

ถ้าคุณคิดอย่างนั้น ลองฟังนี่ดู:

“I have spent the best years of my life giving people the lighter pleasures, helping them have a good time, and all I get is abuse, the existence of a hunted man.” That’s Al Capone speaking.

“ผมใช้เวลาช่วงปีที่ดีที่สุดในชีวิตมอบความสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้ผู้คน ช่วยให้พวกเขามีช่วงเวลาที่ดี แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมีเพียงการด่าทอ และการใช้ชีวิตแบบคนที่ถูกตามล่า” นั่นคือคำพูดของ อัล คาโปน

Yes, America’s most notorious Public Enemy—the most sinister gang leader who ever shot up Chicago.

ใช่แล้ว ศัตรูหมายเลขหนึ่งของประชาชนที่อื้อฉาวที่สุดของอเมริกา—หัวหน้าแก๊งที่ชั่วร้ายที่สุดเท่าที่เคยยิงถล่มชิคาโกมา

Capone didn’t condemn himself.

คาโปนไม่ได้ตำหนิตัวเองเลย

He actually regarded himself as a public benefactor—an unappreciated and misunderstood public benefactor.

อันที่จริงเขามองว่าตัวเองเป็นผู้ทำคุณประโยชน์ให้แก่สาธารณะ เป็นผู้ทำคุณประโยชน์ที่ไม่ได้รับความซาบซึ้งและถูกเข้าใจผิด

And so did Dutch Schultz before he crumpled up under gangster bullets in Newark.

และดัตช์ ชูลท์ซ ก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ก่อนที่เขาจะล้มฟุบลงภายใต้ห่ากระสุนของพวกนักเลงในนิวอาร์ก

Dutch Schultz, one of New York’s most notorious rats, said in a newspaper interview that he was a public benefactor.

ดัตช์ ชูลท์ซ หนึ่งในอาชญากรที่ฉาวโฉ่ที่สุดของนิวยอร์ก ได้กล่าวในการสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ว่าเขาเป็นผู้ทำคุณประโยชน์ให้แก่สาธารณะ

And he believed it.

และเขาก็เชื่อเช่นนั้นจริงๆ

I have had some interesting correspondence with Lewis Lawes, who was warden of New York’s infamous Sing Sing prison for many years, on this subject, and he declared that “few of the criminals in Sing Sing regard themselves as bad men.

ผมเคยมีการติดต่อที่น่าสนใจกับ ลูอิส ลอว์ส ผู้คุมเรือนจำซิงซิงอันฉาวโฉ่ของนิวยอร์กมาหลายปีในเรื่องนี้ และเขากล่าวว่า “อาชญากรในซิงซิงน้อยคนนักที่จะมองว่าตนเองเป็นคนเลว

They are just as human as you and I. So they rationalize, they explain.

พวกเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกับคุณและผม ดังนั้นพวกเขาจึงหาเหตุผลเข้าข้างตนเอง อธิบายเข้าข้างตนเอง

They can tell you why they had to crack a safe or be quick on the trigger finger.

พวกเขาบอกคุณได้ว่าทำไมพวกเขาถึงต้องงัดเซฟ หรือต้องไวกับนิ้วเหนี่ยวไกปืน

Most of them attempt by a form of reasoning, fallacious or logical, to justify their antisocial acts even to themselves, consequently stoutly maintaining that they should never have been imprisoned at all.” If Al Capone, “Two Gun” Crowley, Dutch Schultz, and the desperate men and women behind prison walls don’t blame themselves for anything—what about the people with whom you and I come in contact?

ส่วนใหญ่พยายามหาเหตุผล ไม่ว่าจะผิดหรือถูก เพื่อเข้าข้างการกระทำที่ต่อต้านสังคมของตนเอง แม้กระทั่งกับตัวเอง ดังนั้นจึงยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าพวกเขาไม่ควรถูกจำคุกเลย” ถ้า อัล คาโปน, “ทู กัน” โครวลีย์, ดัตช์ ชูลทซ์ และชายหญิงที่สิ้นหวังหลังกำแพงคุกไม่โทษตัวเองสำหรับสิ่งใดเลย แล้วคนที่เราพบปะด้วยล่ะ?

John Wanamaker, founder of the stores that bear his name, once confessed: “I learned thirty years ago that it is foolish to scold.

จอห์น วานาเมกเกอร์ ผู้ก่อตั้งร้านค้าที่ใช้ชื่อของเขา เคยสารภาพว่า “ผมเรียนรู้เมื่อสามสิบปีก่อนว่า การตำหนินั้นเป็นเรื่องโง่เขลา

I have enough trouble overcoming my own limitations without fretting over the fact that God has not seen fit to distribute evenly the gift of intelligence.” Wanamaker learned this lesson early, but I personally had to blunder through this old world for a third of a century before it even began to dawn upon me that ninety-nine times out of a hundred, people don’t criticize themselves for anything, no matter how wrong it may be.

ฉันมีปัญหามากพอที่จะเอาชนะข้อจำกัดของตัวเองได้ โดยไม่ต้องกังวลกับความจริงที่ว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงเห็นสมควรที่จะแจกจ่ายของขวัญแห่งสติปัญญาอย่างเท่าเทียมกัน” วานาเมกเกอร์ได้เรียนรู้บทเรียนนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ส่วนตัวผมต้องดิ้นรนผ่านโลกใบนี้มาถึงหนึ่งในสามของศตวรรษ ก่อนที่มันจะเริ่มฉายแสงให้ผมเห็นว่า เก้าสิบเก้าครั้งจากร้อยครั้ง ผู้คนไม่ตำหนิตัวเองสำหรับสิ่งใดก็ตาม ไม่ว่ามันจะผิดแค่ไหนก็ตาม

Criticism is futile because it puts a person on the defensive and usually makes him strive to justify himself.

การวิจารณ์นั้นไร้ประโยชน์ เพราะมันทำให้บุคคลตั้งรับและมักจะทำให้เขาพยายามที่จะแก้ต่างให้ตัวเอง

Criticism is dangerous, because it wounds a person’s precious pride, hurts his sense of importance, and arouses resentment.

การวิจารณ์นั้นอันตราย เพราะมันทำร้ายศักดิ์ศรีอันมีค่าของบุคคล ทำให้เขารู้สึกถึงความสำคัญ และก่อให้เกิดความไม่พอใจ

B. F. Skinner, the world-famous psychologist, proved through his experiments that an animal rewarded for good behavior will learn much more rapidly and retain what it learns far more effectively than an animal punished for bad behavior.

บี. เอฟ. สกินเนอร์ นักจิตวิทยาชื่อดังระดับโลก ได้พิสูจน์ผ่านการทดลองของเขาว่า สัตว์ที่ได้รับรางวัลสำหรับการทำพฤติกรรมที่ดี จะเรียนรู้ได้เร็วกว่ามาก และจดจำสิ่งที่เรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าสัตว์ที่ถูกลงโทษสำหรับพฤติกรรมที่ไม่ดี

Later studies have shown that the same applies to humans.

การศึกษาในภายหลังได้แสดงให้เห็นว่า สิ่งเดียวกันนี้ก็ใช้ได้กับมนุษย์เช่นกัน

By criticizing, we do not make lasting changes and often incur resentment.

การวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืน และมักจะก่อให้เกิดความขุ่นเคืองใจ

Hans Selye, another great psychologist, said, “As much as we thirst for approval, we dread condemnation.”

ฮันส์ เซลเย นักจิตวิทยาผู้ยิ่งใหญ่อีกท่านหนึ่งกล่าวว่า "เรากระหายการยอมรับมากพอๆ กับที่เราหวาดกลัวการตำหนิ"

The resentment that criticism engenders can demoralize

ความขุ่นเคืองที่เกิดจากการวิพากษ์วิจารณ์สามารถบั่นทอนกำลังใจ

employees, family members and friends, and still not correct the situation that has been condemned.

พนักงาน สมาชิกในครอบครัว และเพื่อนฝูง และยังไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ที่ถูกตำหนินั้นได้

George B. Johnston of Enid, Oklahoma, is the safety coordinator for an engineering company.

จอร์จ บี. จอห์นสตัน จากเมืองอีนิด รัฐโอคลาโฮมา เป็นผู้ประสานงานด้านความปลอดภัยของบริษัทวิศวกรรมแห่งหนึ่ง

One of his responsibilities is to see that employees wear their hard hats whenever they are on the job in the field.

หนึ่งในความรับผิดชอบของเขาคือการดูแลให้พนักงานสวมหมวกนิรภัยทุกครั้งที่ปฏิบัติงานในภาคสนาม

He reported that whenever he came across workers who were not wearing hard hats, he would tell them with a lot of authority of the regulation and that they must comply.

เขารายงานว่า เมื่อใดก็ตามที่เขาพบคนงานที่ไม่สวมหมวกนิรภัย เขาจะบอกพวกเขาด้วยอำนาจอย่างเต็มที่เกี่ยวกับกฎระเบียบและสั่งให้พวกเขาต้องปฏิบัติตาม

As a result he would get sullen acceptance, and often after he left, the workers would remove the hats.

ผลที่ตามมาคือเขาจะได้รับการยอมรับอย่างไม่เต็มใจ และบ่อยครั้งหลังจากที่เขาจากไป คนงานก็จะถอดหมวกออก

He decided to try a different approach.

เขาตัดสินใจลองใช้วิธีที่แตกต่างออกไป

The next time he found some of the workers not wearing their hard hat, he asked if the hats were uncomfortable or did not fit properly.

ครั้งต่อมาที่เขาพบคนงานบางคนไม่สวมหมวกนิรภัย เขาจึงถามว่าหมวกนั้นใส่ไม่สบายหรือขนาดไม่พอดีหรือไม่

Then he reminded the men in a pleasant tone of voice that the hat was designed to protect them from injury and suggested that it always be worn on the job.

จากนั้นเขาจึงเตือนคนงานด้วยน้ำเสียงที่สุภาพว่าหมวกนั้นถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันพวกเขาจากการบาดเจ็บ และแนะนำว่าควรสวมใส่ตลอดเวลาขณะทำงาน

The result was increased compliance with the regulation with no resentment or emotional upset.

ผลลัพธ์ที่ได้คือการปฏิบัติตามกฎระเบียบที่มากขึ้น โดยไม่มีความขุ่นเคืองหรืออารมณ์เสียเกิดขึ้นเลย

You will find examples of the futility of criticism bristling on a thousand pages of history.

คุณจะพบตัวอย่างของความไร้ประโยชน์ของการวิพากษ์วิจารณ์ปรากฏอยู่มากมายในหน้าประวัติศาสตร์

Take, for example, the famous quarrel between Theodore Roosevelt and President Taft—a quarrel that split the Republican party, put Woodrow Wilson in the White House, and wrote bold, luminous lines across the First World War and altered the flow of history.

ยกตัวอย่างเช่น ความขัดแย้งอันโด่งดังระหว่างธีโอดอร์ รูสเวลต์ และประธานาธิบดีแทฟต์ ซึ่งเป็นความขัดแย้งที่ทำให้พรรครีพับลิกันแตกแยก ส่งวูดโรว์ วิลสัน เข้าสู่ทำเนียบขาว และจารึกเหตุการณ์สำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พร้อมทั้งเปลี่ยนทิศทางของประวัติศาสตร์

Let’s review the facts quickly.

เรามาทบทวนข้อเท็จจริงกันอย่างรวดเร็ว

When Theodore Roosevelt stepped out of the White House in 1908, he supported Taft, who was elected President.

เมื่อธีโอดอร์ รูสเวลต์ ก้าวออกจากทำเนียบขาวในปี ค.ศ. 1908 เขาสนับสนุนทัฟต์ ซึ่งได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี

Then Theodore Roosevelt went off to Africa to shoot lions.

จากนั้นธีโอดอร์ รูสเวลต์ ก็เดินทางไปแอฟริกาเพื่อล่าสิงโต

When he returned, he exploded.

เมื่อเขากลับมา เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

He denounced Taft for his conservatism, tried to secure the nomination for a third term himself, formed the Bull Moose party, and all but demolished the G.O.P. In the election that followed, William Howard Taft and the Republican party carried only two states—Vermont and Utah.

เขาประณามทัฟต์เรื่องความเป็นอนุรักษนิยม พยายามหาทางให้ตนเองได้รับการเสนอชื่อเป็นสมัยที่สาม ก่อตั้งพรรคบูลมูส และเกือบจะทำลายพรรครีพับลิกันจนย่อยยับ ในการเลือกตั้งที่ตามมา วิลเลียม ฮาวเวิร์ด ทัฟต์ และพรรครีพับลิกันชนะเพียงสองรัฐเท่านั้น คือเวอร์มอนต์และยูทาห์

The most disastrous defeat the party had ever known.

เป็นความพ่ายแพ้ที่ย่อยยับที่สุดเท่าที่พรรคเคยประสบมา

Theodore Roosevelt blamed Taft, but did President Taft blame himself?

ธีโอดอร์ รูสเวลต์ ตำหนิแทฟต์ แต่ประธานาธิบดีแทฟต์ตำหนิตัวเองหรือไม่?

Of course not.

แน่นอนว่าไม่

With tears in his eyes, Taft said: “I don’t see how I could have done any differently from what I have.” Who was to blame?

ด้วยน้ำตานองหน้า แทฟต์กล่าวว่า “ผมไม่เห็นเลยว่าผมจะทำอะไรให้ต่างไปจากที่ทำอยู่ได้อย่างไร” ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายผิด?

Roosevelt or Taft?

รูสเวลต์ หรือ แทฟต์?

Frankly, I don’t know, and I don’t care.

พูดตามตรง ผมไม่รู้ และผมก็ไม่สนใจด้วย

The point I am trying to make is that all of Theodore Roosevelt’s criticism didn’t persuade Taft that he was wrong.

ประเด็นที่ผมพยายามจะบอกก็คือ คำวิพากษ์วิจารณ์ทั้งหมดของธีโอดอร์ รูสเวลต์ ไม่ได้ทำให้ทาฟต์เชื่อเลยว่าเขาเป็นฝ่ายผิด

It merely made Taft strive to justify himself and to reiterate with tears in his eyes: “I don’t see how I could have done any differently from what I have.” Or, take the Teapot Dome oil scandal.

มันเพียงแต่ทำให้ทาฟต์พยายามหาเหตุผลมาเข้าข้างตัวเอง และพูดย้ำทั้งน้ำตาว่า “ผมไม่เห็นเลยว่าผมจะทำอะไรให้ต่างไปจากที่ทำอยู่ได้ยังไง” หรือลองดูคดีอื้อฉาวเรื่องน้ำมันที่ทีพ็อตโดม

It kept the newspapers ringing with indignation in the early 1920s.

มันทำให้หน้าหนังสือพิมพ์เต็มไปด้วยความโกรธแค้นในช่วงต้นทศวรรษ 1920

It rocked the nation!

มันสั่นสะเทือนไปทั้งประเทศ!

Within the memory of living men, nothing like it had ever happened before in American public life.

ในความทรงจำของผู้คนที่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่เคยมีเหตุการณ์ใดเช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตสาธารณะของอเมริกา

Here are the bare facts of the scandal:

นี่คือข้อเท็จจริงล้วนๆ ของเรื่องอื้อฉาวนี้:

Albert B. Fall, secretary of the interior in Harding’s cabinet, was entrusted with the leasing of government oil reserves at Elk Hill and Teapot Dome—oil reserves that had been set aside for the future use of the Navy.

อัลเบิร์ต บี. ฟอลล์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในคณะรัฐมนตรีของฮาร์ดิง ได้รับความไว้วางใจให้ดูแลการเช่าสัมปทานแหล่งน้ำมันสำรองของรัฐบาลที่เอลค์ฮิลล์และทีพ็อตโดม ซึ่งเป็นแหล่งน้ำมันสำรองที่เก็บไว้เพื่อใช้ในอนาคตสำหรับกองทัพเรือ

Did Secretary Fall permit competitive bidding?

รัฐมนตรีฟอลล์เปิดโอกาสให้มีการประมูลแข่งขันกันหรือไม่?

No sir.

เปล่าเลยครับ

He handed the fat, juicy contract outright to his friend Edward L. Doheny.

เขามอบสัญญาที่แสนหอมหวานและทำกำไรมหาศาลนั้นให้แก่เพื่อนของเขา เอ็ดเวิร์ด แอล. โดเฮนี โดยตรง

And what did Doheny do?

แล้วโดเฮนีทำอย่างไร?

He gave Secretary Fall what he was pleased to call a “loan” of one hundred thousand dollars.

เขาให้สิ่งที่เขาพอใจจะเรียกว่า "เงินกู้" จำนวนหนึ่งแสนดอลลาร์แก่รัฐมนตรีฟอลล์

Then, in a high-handed manner, Secretary Fall ordered United States Marines into the district to drive off competitors whose adjacent wells were sapping oil out of the Elk Hill reserves.

จากนั้น รัฐมนตรีฟอลล์ใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งการให้หน่วยนาวิกโยธินสหรัฐฯ เข้าไปในพื้นที่เพื่อขับไล่คู่แข่งที่ขุดเจาะน้ำมันจากบ่อข้างเคียงซึ่งกำลังสูบน้ำมันออกจากแหล่งสำรองเอลค์ฮิลล์

These competitors, driven off their ground at the ends of guns and bayonets, rushed into court—and blew the lid off the Teapot Dome scandal.

คู่แข่งเหล่านี้ซึ่งถูกขับไล่ออกจากพื้นที่ด้วยปลายกระบอกปืนและดาบปลายปืน ได้รีบรุดไปยังศาล และเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวทีพ็อตโดมจนเป็นข่าวดัง

A stench arose so vile that it ruined the Harding Administration, nauseated an entire nation, threatened to wreck the Republican party, and put Albert B. Fall behind prison bars.

กลิ่นเหม็นโฉ่ที่เกิดขึ้นนั้นรุนแรงเสียจนทำลายรัฐบาลของฮาร์ดิง ทำให้คนทั้งประเทศสะอิดสะเอียน ขู่ว่าจะทำให้พรรครีพับลิกันพังพินาศ และส่งตัวอัลเบิร์ต บี. ฟอลล์ เข้าคุก

Fall was condemned viciously—condemned as few men in public life have ever been.

ฟอลล์ถูกประณามอย่างรุนแรง—ถูกประณามในแบบที่คนในแวดวงสาธารณะน้อยคนนักจะเคยโดน

Did he repent? Never!

เขาสำนึกผิดบ้างไหม? ไม่เลย!

Years later Herbert Hoover intimated in a public speech that President Harding’s death had been due to mental anxiety and worry because a friend had betrayed him.

หลายปีต่อมา เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ ได้กล่าวเป็นนัยในการปราศรัยต่อสาธารณะว่า การเสียชีวิตของประธานาธิบดีฮาร์ดิงมีสาเหตุมาจากความวิตกกังวลและความกลัดกลุ้มทางจิตใจ เนื่องจากถูกเพื่อนทรยศ

When Mrs.

เมื่อคุณนาย

Fall heard that, she sprang from her chair, she wept, she shook her fists at fate and screamed: “What!

ฟอลล์ได้ยินเช่นนั้น เธอก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ร้องไห้สะอึกสะอื้น กำหมัดแน่นชูขึ้นฟ้าท้าทายโชคชะตา และกรีดร้องว่า “อะไรนะ!

Harding betrayed by Fall? No!

ฮาร์ดิงถูกฟอลล์ทรยศงั้นหรือ? ไม่มีทาง!

My husband never betrayed anyone.

สามีของฉันไม่เคยทรยศใครเลย

This whole house full of gold would not tempt my husband to do wrong.

ต่อให้ทองคำเต็มบ้านหลังนี้ ก็ไม่อาจล่อใจให้สามีของฉันทำผิดได้

He is the one who has been betrayed and led to the slaughter and crucified.” There you are; human nature in action, wrongdoers, blaming everybody but themselves.

เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกทรยศ ถูกนำไปฆ่าแกง และถูกตรึงกางเขน– นั่นแหละครับ ธรรมชาติของมนุษย์ในการกระทำ คนทำผิดมักโทษทุกคนยกเว้นตัวเอง

We are all like that.

เราทุกคนก็เป็นแบบนั้นแหละ

So when you and I are tempted to criticize someone tomorrow, let’s remember Al Capone, “Two Gun” Crowley and Albert Fall.

ดังนั้น เมื่อคุณและผมถูกล่อใจให้วิพากษ์วิจารณ์ใครบางคนในวันพรุ่งนี้ ขอให้เรานึกถึง อัล คาโปน, "ทู กัน" โครว์ลีย์ และ อัลเบิร์ต ฟอลล์

Let’s realize that criticisms are like homing pigeons.

ขอให้เราตระหนักว่าการวิพากษ์วิจารณ์นั้นเหมือนกับนกพิราบสื่อสาร

They always return home.

พวกมันมักจะบินกลับบ้านเสมอ

Let’s realize that the person we are going to correct and condemn will probably justify himself or herself, and condemn us in return; or, like the gentle Taft, will say: “I don’t see how I could have done any differently from what I have.” On the morning of April 15, 1865, Abraham Lincoln lay dying in a hall bedroom of a cheap lodging house directly across the street from Ford’s Theater, where John Wilkes Booth had shot him.

ขอให้เราตระหนักว่าบุคคลที่เรากำลังจะแก้ไขและประณามนั้น มีแนวโน้มที่จะหาเหตุผลเข้าข้างตนเอง และประณามเรากลับ หรือเหมือนกับแทฟต์ผู้สุภาพ ที่จะกล่าวว่า "ผมไม่เห็นว่าผมจะทำอะไรให้ต่างไปจากที่ทำอยู่ได้เลย" ในเช้าวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1865 อับราฮัม ลินคอล์น นอนรอความตายอยู่ในห้องนอนเล็กๆ ของบ้านพักราคาถูกฝั่งตรงข้ามถนนจากโรงละครฟอร์ด ที่ซึ่งจอห์น วิลค์ส บูธ ได้ยิงเขา

Lincoln’s long body lay stretched diagonally across a sagging bed that was too short for him.

ร่างอันยาวของลินคอล์นนอนเหยียดทแยงมุมอยู่บนเตียงที่ยุบตัวลงซึ่งสั้นเกินไปสำหรับเขา

A cheap reproduction of Rosa Bonheur’s famous painting The Horse Fair hung above the bed, and a dismal gas jet flickered yellow light.

ภาพจำลองราคาถูกของภาพวาดชื่อดัง "The Horse Fair" โดย โรซา บอนเนอร์ แขวนอยู่เหนือเตียง และมีแสงสีเหลืองวูบวาบจากหัวตะเกียงแก๊สที่ดูหม่นหมอง